83

توفیق اجباری

 

آنها که این وبلاگ را دنبال می کنند، دوست دیرینه ام رضا را می شناسند. خسیس ترین مرد دنیا که با زرنگی و چس خوری و مستراح نرفتن – که گرسنه نشود – حدود سیصد هزاردلار جمع کرد و بیست سال پیش بایران – چلقوز آباد گرگان- برگشت و با کمک دو سه تا عمله و مهندسی و بنایی خودش – چون بنا می دانید چقدر گران است؟ – در سه چهار سال بیست آپارتمان ساخت و همه شان را اجاره داده است. از زبانش کشیدم که ماهی دست کم هفت میلیون پسنداز می کند. که اگر ضرب در ده پانزده سال بکنید، افزون بر بهره ی بانکی 20% که حتمن می گیرد، بدک نیست. پول جمع کردن و با دست خود آپارتمان ساختن و باز هم پول جمع کردن هیچ ایرادی که ندارد، خیلی هم خوب است. اگر خساست این دوستم بطرز چندش آوری زننده نبود، چیزی نمی نوشتم.  در 18 ماه گذشته چهار بار به آمریکا آمده تا برای همسرش کارت سبز بگیرد که با دو پسرشان که پاسپورت آمریکایی دارند، زندگی شان را به ینگه دنیا منتقل کنند. دفعه ی پیش دو سه هفته در هتلی در بومانت – 100 مایلی هیوستون – بسر برد و از سرما و زجر طافت فرسایی که خرج سنگین برایش داشت، در شرف مرگ بود که بمن زنگ زد. داستانش را نوشتم. دلم بحالش سوخت و گفتم بیاید خانه ی من بماند. یکماه اینجا بود. اینبار بدون دعوت من، از فرودگاه، نه، از چلقوز آباد پیش خودش حساب کرده بود که با آمدن به خانه ی من هزار، هزار و پانصد دلار صرفه جویی خواهد کرد. از فرودگاه دو سه بار زنگ زد. «کالر آیدی»* نشان داد: تلفن همگانی. اصولن من تلفن را جواب نمی دهم. کاش بجای کنجکاو شدن، دستم چلاق شده بود و گوشی را بر نمی داشتم. برداشتن همان و آمدن رضا همان که اینطوری نمی شود. اینجا خلاصه می کنم، اگر حوصله داشته باشم باید یکی دو صفحه اختصاصی در باره ی ایشان بنویسم که چرا گذاشتم بیاید و 36 روز از گوش کردن مزخرفات نابش چه کشیدم. چون بی نهایت دهاتی، بی سواد و بی ذوق است، گوشی را که برداشتم، نپرسید که می تواند بخانه ام بیاید. پرسید: یک ساعت و نیم دیگر بیایم دم همان آبشار گالریا خوب است؟ گفتم از نظر تو حتمن خوب است ولی از نظر من نه چون پسرم هم زنگ زده و معلوم نیست…. رضا راهش را پیدا کرده که از فرودگاه با یک دلار و 20 سنت خودش را به مرکز شهر و اتوبوس برساند. از مرکز شهر هم با پنجاه سنت به «شاپینگ سنتر»** گالریای هیوستن. گالریا حدود 25-20  دقیقه از خانه ی من فاصله دارد.
تمام این سی و چند روز، بر خلاف دفعه ی قبل، طبقه ی پائین پیش رضا نشستم و 6-5 قوطی کاغذ و «جانک میل»*** را که 8-7 سال جمع شده بود، تر و تمیز کردم و دور ریختم. مثل جمهوری اسلامی که به اسلام ریده است و عدو شود سبب خیر، منهم چون یک مرد خوش مشربِ مشنگِ مثبت بین هستم که نیمه ی پر لیوان را نگاه می کنم، بودن رضا برایم توفیق اجباری بود که گوشه ی یکی از اتاق هایم تمیز شد. لای کاغذ ها نوشته ای کوتاه با تاریخ فوریه 2011 پیدا کردم که پسرم در هفده سالگی برای کلاس انگلیسی اش نوشته بود که به فارسی برگرداندم.

درخت گوجه فرنگی گیلاسی که با سه دفعه استفاده توی سالاد خرج مرا 37 سنت کم خواهد کرد

درخت گوجه فرنگی گیلاسی توی گلدان اطلسی که با سه دفعه استفاده توی سالاد خرج مرا 37 سنت کم خواهد کرد. من نه اطلسی را کاشتم نه گوجه فرنگی، قدرتی خدا، خودشان سبز شدند. این گلدان از خانوم سو یادگاری مانده که قبلن گل شاه پسند داشت. خودم فوتش کزدم گوجه فرنگی شد

برنامه های من برای روز پرزیدنت

برنامه ها ی من برای روز پرزیدنت هیچوقت آفریده نشدند چون من نه میدانم روز پرزیدنت چه روزی است و نه هیچوقت در روز پرزیدنت کار بخصوصی انجام میدهم. اگر قرار بود حتما برنامه ای طرح ریزی کنم، این روز را یک روز معمولی بحساب می آوردم. اگر مصادف 5 روز اول هفته باشد، چون دبیرستانم شوخی سرش نمی شود، به مدرسه خواهم رفت و تقلا خواهم کرد که تکلیف هر کلاس را سر کلاس قبلی اش تمام کنم، چون من هیچوقت تکلیف هایم را انجام نمی دهم. سعی خواهم کرد سر کلاس خوابم نبرد و به حرفهای معلمم هیچ توجهی نخواهم کرد چون درسش زیادی آسان است و بعد روانه ی کلاس تنیس خواهم شد. معلوم نیست بازی خواهم کرد یا نه چون «فرلو» مربی تنیس مان اسمم را توی لیست بازیکن ها نگذاشته است، پس لابد دیگر توی تیم هم نیستم. از فعالیت های تیمی از پیش محروم هستم؛ ظاهرا فرلو بعد از چهار سال، بودنِ مرا فراموش کرده است. ولی اشکالی ندارد، تیم های دیگر را خوب از آب در آورده است. بچه های تیم «وارسیتی 1″+ فکر می کنند فرلو عاشق آنهاست. عاشق شان نیست، ولی من این راز را حفظ خواهم کرد، چون بعضی ها هنوز به این سیستم اعتقاد دارند.
بعد از تنیس به خانه خواهم رفت و به استتوس تقاضانامه ام در دانشگاه تگزاس نگاه خواهم کرد. لابد نوشته: تحت بررسی است یا بدلیل رتبه ی تحصیلی ام تقاضانامه رد شده است، هر چند من از خیلی از «چشم تنگ ها» که بی وقفه درس می خوانند، باهوش ترم و انگلیسی ام حرفه ای تر است. بعد از معوق ماندن یا رد شدن، موسیقی «نوستالژیاک لینکین پارک» را گوش خواهم کرد و برای اینکه چقدر تلاش کردم و آخر سر فایده ای نداشت، کمی گریه خواهم کرد. بعد از گریه کردن، بسکتبال تماشا خواهم کرد و حتا شام نخواهم خورد چون مایکرو فرم خراب شده است و اینها. آااااا، خیلی بد شد، بچه های آفریقا دارند از گرسنگی میمیرند…امیدوارم اوضاع آفریقا بهتر شود. من یک فیلم ساز بزرگ خواهم شد و بعد به آفریقا کمک خواهم کرد.

*Caller ID

**Shopping Center

***Junk Mail

+ Varsity

65

حکم اعدام برای کشندگان فرخنده

کابل-افغانستان
سه روز پیش چهار حیوان وحشی و احمق که در کشتار دسته جمعی فرخنده شرکت کرده بودند محکوم بمرگ شدند. قاضی دادگاه برای 8 نفر حکم 16 سال زندان صادر کرد و 18 نفز از 49 نفر متهمین را بخشید. او هم چنین محاکمه ی 19 پلیس را که – لابد بجرم ایستادن و تماشا کردن – جزو متهمین هستند، ببعد موکول کرد. یکی از 4 نفر که بمرگ محکوم شده اند دعانویسی است که بعد از اینکه فرخنده او را باعمال خلاف اسلام (کلاهبرداری؟) متهم کرده بود، بدروغ شایعه ساخته بود که فرخنده قرآن سوزانده است. یکی دیگر مدعی شده بود که مامور اطلاعات است و در فیس بوکش به شرکت داشتن در کشتار (فرخنده) بالیده بود. مرد سوم، بگفته ی شاهدان، به جسد فرخنده لگد زده و مقداری از لباس او را از تنش کنده بود و چهارمی وقتی فرخنده هنوز زنده بود، تکه سنگ های بخصوص بزرگ باو زده بود. حرکت آرام، سنجیده و عملکرد این حیوان چهارم را بوضوح بیاد دارم، چرا که ریخت و قیافه، قدِ بلند  و لباس نسبتن ترو تمیزش او را از دیگران متمایز می کرد. وقتی از جمع سنگ و چوب و لگد زنندگان جدا شد، اول فکر کردم میخواهد پی گورش برود، ولی رفت و تکه ی سیمان بسیار بزرگی پیدا کرد  که با دو دست بالای سرش برد و ….

نفر چهارم که بالا در باره اش نوشتم فد بلندترین الاع وحشی توی عکس است. روی عکس اگر  کلیک کنید مقاله را در نیویورک تایمز می توانید بخوانید

شاید برای بعضی از ایرانی ها که 36 سال گروگان یک مشت آخوند و چاقوکش و گرفتار یک دروغ بزرگ ( انقلاب اسلامی) بوده اند، که یک آخوند بی مقدارِ بی شرف که پیش از فاجعه ی 57 در مشهد شمع نیم سوخته جمع می کرد و امروز صاحب 12-10 قصر و همه کاره ی 80 میلیون مردم نگونبخت است و… با دزدیدن 90-80 میلیارد دلار(یا بیشتر) بزرگترین دزد تاریخ بشریت بشمار می آید (به به عجب رهبری) و… برای خود و میکرب های همتایش ولایت داعش شیعه برپا کرده، که گله آخوندهای دیوصفت و چاقوکش های پاسدار از شمال تا جنوب کشورشان را به گوه کشیده اند، که به صورت دختران «بد حجاب» اسید می پاشند و آب از آب تکان نمی خورد، که زندانیان سیاسی را که وزبر امور خارجه ی چلقوزشان در مصاحبه اش با چارلی رُز گفت نداریم، یا زیر مشت و لگد می کشند یا از زندگی ساقط می کنند  و وکلایشان را هم بزندان می برند، احکام صادر شده ی گوناگون در کابل سنگین و سخت بنظر بیایند، ولی بعید بنظر می رسد که مناظران محاکمه را که بیشتر آن بصورت زنده پخش می شد، راضی کند. اقوام فرخنده از حکم دادگاه خشمگین شده اند. مجیب الله برادر فرخنده گفته است: حکم صادر شده ی این دادگاه بهیچوجه قابل قبول نیست. صرفنظر از سیاسی شدن این محاکمه، شخصا با برادر فرخنده هم عقیده ام. بنظر من شایسته است که تک تک کسانی که به فرخنده سنگ و لگد و چوب زدند، بدون استثنا و به شدیدترین وجه مجازات شوند. و آنسوی مرز، برای جبران شناسایی و مجازات نشدن اسیدپاش های آیت الله ها،  یک بشکه ی عن – با فیروزآبادی رییس ستاد کل نیروهای مسلح جمهوري اسلامي اشتباه نشود – روی کله ی بواسیر عظمی و چفیه اش بریزند و کله ی بد هیبت خاتمی امام جمعه ی تهران را که خون می طلبید و امام جمعه ی اصفهان را که فتوی داد، آنقدر توی سطل عن سگ فرو کنند که خون بالا بیاورند. این محاکمه ی علنی و صدور حکم اعدام برای  4 مرد – ردیف اول – و شانزده سال زندان برای 8 مرد دیگر، مانند وقایع پس از کشتار فرخنده نشان دادند که کشور ما در چنگ جمهوری ننگین اسلامی در بسیاری از موارد – آزادی بیان، دادستانی (عدالت)، احقاق حق زن – از افغانستان پس مانده است و

گر مَلِک اینست و همین روزگار – زین ده ویران دهمت یک هزار

44

تگزاس پاریس نیست

A police officer outside the Muhammad Art Exhibit on Sunday night where two gunmen opened fire in Garland, Tex.

پلیس گارلند بیرون ساختمان گالری کاریکاتور از پیامبر محمد که دو مرد مسلح به مامور امنیتی و پلیس همراهش تیراندازی کردند و هر دو توسط همان پلیس به درک واصل شدند

این متن برگردانی فشرده از روزنامه ی نیویورک تایمز است. برای خواندن مشروح خبر روی عکس کلیک کنید

در گردهمایی یک گروه ضد اسلام در شهر گارلند تگزاس که کاریکاتورهای محمد پیامبر مسلمانان را بنمایش گذاشته بودند، دو مرد مسلح بیرون ساختمان، پس از شلیک کردن به یک مامور امنیتی و مجروح کردن او، بدست یک پلیس کشته شدند.
مسئولین نام دو نفر یا انگیزه ی این حمله را فاش نکردند. سخنگوی اِف بی آی در دالاس اعلام کرد که این آژانس در تحقیق این رویداد و با تکنیسین های بمب گذاری به پلیس گارلند یاری می رساند.
شهر گارلند در صفحه ی فیسبوک اش این واقعه را تائید کرد

برای بهترین کاریکاتور پیامبر محمد ده هزار دلار جایزه تعیین کرده بودند.
کشیدن تصویر پیامبر در بیشتر تعبیرات اسلام توهین آمیز است. در ماه ژانویه مردان مسلح در دفتر روزنامه ی «چارلی اِبدو» در پاریس دوازده نفر را بخاطر چاپ کاریکاتورهای پیامبر محمد به قتل رساندند.
در ویدئوی زنده  (stream)  تارنمای برگزار کنندگان مراسم گارلند مردی با لباس نظامی روی سن می آید و اعلام می کند که بیرون از ساختمان تیراندازی شده است. از میان جمعیت مردی می پرسد: مسلمان بودند؟

  مرد نظامی: هیچ خبرندارم

——–

خبر مربوط: اِلتون – ابراهیم – سیمپسون مرد مسلح کشته شده در تگزاس مظنون (جهادی) اف بی آی بود

پی نوشت نامربوط: اینرا اگر نگویم می ترکم. از دروغ متنفرم!  وزیر امور خارجه ی جمهوری چس لامی جواد ظریف نشان داد که مزدور دروغگوی بی شرفی بیش نیست که تنها  عمامه ندارد. یکی از یکی گوه ترند این آقایان جمهوری اسلامی

68

نگاهی تازه به “انقلاب اسلامی” بخش 2-2

نوشته ی دکتر علی میرفطروس 

چای زهرآلود!

سوء قصدهای متعدّد به شاه، باعث شده بود تا او-مانندمصدّق- کمتردرمجامع عمومی ظاهرشود و از این رو، هراس از کشته شدن، چونان داسی -همواره-در ذهن وضمیر شاه حاضر بود. دکترامیراصلان افشار به موضوعی اشاره می کند که از نظر آسیب شناسی شخصیّت شاه بسیار مهم است:
-« رسم براین بود که بهنگام حضور مهمانان خارجی و برای آنکه به آنها بی احترامی نشده باشد، دوخدمتکار، همزمان، یکی برای مهمانان و دیگری برای اعلیحضرت چای یا قهوه می بُردند. مسئول چای اعلیحضرت آقای حسّاسی بود که سال ها در دربار خدمت می کردند.در یکی از روزهای اوایل سال 1357، سفیرآمریکا (سولیوان) همراه یکی ازسناتورهای آمریکائی به حضوراعلیحضرت شرفیاب شدند وهمزمان با قهوهء مهمانان، آقای حسّاسی هم چای اعلیحضرت را (دراستکان کمرباریکی که خیلی مورد علاقهء اعلیحضرت بود) آورد.اعلیحضرت چای را روی میزکوچک چوبی و ظریفِ کناردست شان گذاشتند. پس ازرفتن مهمانان، اعلیحضرت به من فرمودند:
-«این چای، چای همیشگی نبود، ببینید! حتّی اثر چای بر روی میز، سرخ رنگ است. فکر می کنم چیزی درچای من ریخته اند»…
گفتم: نه قربان! حتماً استکان خیس بوده وعلامت قرمز رنگ،علامت خیسی ِ استکان است»…دستور دادند تا چای دیگری بیاورند که پس ازنوشیدن فرمودند:
-«این، چای ِ درست وحسابی است! قبلاً فکر کردم چیزی درچای من ریخته اند و می خواهند مرا بکشند…».
عرض کردم: «ابداًقربان! کِی جرأت این کار را دارد؟!…
فرمودند:
-شما از کجا می دانید؟!».(31)

قتل سپهبُدخادمی!

درچنان شرایطی، قتل سپهبد محمدعلی خادمی، مدیرعامل مبتکر و لایق شرکت هواپیمائی ایران (هما) در16آبان1357 ، فضای ترس وترور را در دربار بیشتر کرده بود که می توانست بر روح  و روان شاه نیز تأثیرداشته باشد. دکتر افشار از این واقعه بعنوان «خودکشی؟ یاقتل؟» یاد کرده و تأکید می کند که خودکشی وی نمی توانست قابل قبول باشد زیرا که در دیانت بهائیت، خودکشی امری حرام است. به روایت دکتر افشار: نام بعضی از افراد با عمل واخلاق شان تناسب دارد وتیمسارعلی محمد خادمی یکی ازهمین افراد بودند که واقعاً خادم کشور ومملکت بودند. سازمان هواپیمائی ملّی ایران(هما) درزمان ریاست تیمسارخادمی به چنان اعتبار وشکوفائی وعظمتی رسیده بود که آن را درسطح جهانی قرارداد، بطوری که خود ِتیمسارخادمی مدّتی به ریاست «انجمن جهانی هواپیمائی» انتخاب شده بودند. گفتنی است که در زمان ریاست تیمسارخادمی برسازمان«هما»، ایران حتّی یک مورد سانحهء هوائی نداشته است، دقیقاً برخلاف حکومت جمهوری اسلامی!» (افشار،صص411-412).
با تحقیقاتی که اخیراً صورت گرفته، مُسلّم شده که در آستانهء انقلاب اسلامی افرادی ازعناصرانقلابی بخاطراعتقاد سپهبد خادمی به دین بهائی، وی رابه قتل رسانیده اند ولذا می توان گفت که سپهبدخادمی ازنخستین قربانیان دگراندیشی دینی  درایران بوده است.(32)

شاه ومبارزهء  بازمان!

شاه احساس می کرد که زمان زیادی برای تحقق آرمان هایش -که خود آنرا«تمدّن بزرگ» می نامید- ندارد. شاه، درگیر«مبارزه بازمان» بود و گمان می کرد که تا3-4 سال آینده خواهد توانست با انجام بسیاری از پروژه های صنعتی واقتصادی، ایران را به یکی از پیشرفته ترین کشورهای جهان تبدیل کند. شاه در«پاسخ به تاریخ» می نویسد:
-«مبارزهء من، بازمان بود که شاید اکنون همه متوجه مفهوم وهدف آن بشوند و دریابند که چر اانقلاب درسال 57 وقوع یافت وهمه چیز را متوقف کرد… باید صمیمانه اعتراف کنم که خواستم ملّت کهنسال ایران را با شتابی که شاید بیش ازتوانش بود، به سوی استقلال، همزیستی، فرهنگ ورفاه، یعنی آنچه که تمدن بزرگ می خواندم، پیش ببرم. شاید اشتباه اصلی من همین شتاب بود. می خواستم پیش از پایان ذخایر نفتی کشور، کار سازندگی ایران را به سرمنزل مقصود برسانم. البته در این رهگذر مخالفان بسیار داشتم که کوشیدند مرا از پای درآورند. در شمار این [دشمنان] باید بیش ازهمه ازدارودستهء شرکت های بزرگ نفتی نام برد…بهمین جهت بود که برای عبرت دیگران، ایران را بعنوان قربانی انتخاب کردند و به ویرانی آن برخاستند…». (33)
دکتر امیراصلان افشار در گفتگو بانگارنده (27مهرماه 1390،نیس) بیاد می آورد:
-« شاه درآخرین مراجعات پزشکی وقتی ازدکترمعالجش پرسید که:«من تا چند وقت دیگر زنده ام؟»،پزشک معالج پاسخ داده بود:

اگر قرص های تان رابخورید و به ورزش هم ادامه دهید، تا 10 سال دیگر…»

شاه گفت: «خیلی خوب است! این [زمان] برای من کافی است!».
طبیعتاً انجام آن پروژه های عظیم صنعتی واقتصادی، نیازمند مشاوره و گفتگو با کارشناسان ومشاوران دلسوز بود، امّا بنظر می رسد که شاه در این مورد، توجه کمی به نظر کارشناسان داشت. از طرف دیگر، نفوذ روزافزون «غلامان خانه زاد» (ماننداسدالله عَلَم وسپهبد نصیری) و گزارش های نادرست آنان، باعث گردید تا بتدریج، شاه ازجریانات واقعی امور بی خبرباشد. نفوذ اسدالله علم آنچنان بود که حتّی فرح پهلوی نیز بخاطر مخالفتش با سفارش غذای مهمانان خارجی از«رستوران ماکسیم پاریس» ( درجشن های 2500 ) وتأکید ملکهء ایران برصرف غذاهای ایرانی دریک جشن ایرانی، مورد بی اعتنائی و گستاخی اسدالله علَم واقع شده بود.(افشار،صص327-328).
گزارش های واقع بینانهء «گروه بررسی مسائل ایران» (به توصیهء فرح پهلوی و سرپرستی دکترهوشنگ نهاوندی) نیزچندان خوشایند شاه نبود. نفوذ «غلامان خانه زاد»، شرایط روحی و روانی خاصی در شاه پدیدآورده بود که -بتدریج- ازملاقات با شخصیّت های خوشنام، موجّه و دلسوز(مانندعبدالله انتظام، مهدی سمیعی، ابوالحسن ابتهاج، مظفربقائی، خلیل ملکی، ارتشبُدفریدون جم ، علی اصغرحکمت، غلامحسین صدیقی و…) پرهیزمی کرد. روایت دکتر امیراصلان افشار در این باره، بسیار گویاست.

خطاب تند عبدالله انتظام به شاه:

به روایت دکترافشار(صص497-498):
-«اعلیحضرت مایل بودند كه آقای عبدالله انتظام رئیس شركت نفت بشوند. من به آقای انتظام عرض كردم، گفتند: بگویید من پیر و خسته‌ام، نمی‌توانم. دو سه بار از ایشان تقاضا كردم و گفتم در این موقعیـّت خطیر واقعاً باید هر كسی سعی بكند كه كار مثبتی انجام بدهد. اعلیحضرت خیلی خیلی خوشحال خواهند شد اگر این كار را قبول كنید… بالاخره راضی شدند كه حضور اعلیحضرت بیایند. …موقعی كه آقای انتظام وارد دفتر اعلیحضرت شدند، من خیلی آهسته در را بستم و می‌خواستم عكس‌العمل ایشان را [درمقابل شاه] ببینم.
معمولاً وقتی كسی حضور اعلیحضرت شرفیاب می‌شد، اعلیحضرت هم برای اینكه بی‌احترامی ‌نشود، هیچوقت پشت میزشان نمی‌نشستند و همیشه همه را ایستاده می‌پذیرفتند. ضمناً آن كسی كه وارد می‌شد، اجازه نداشت كه شروع به صحبت بكند. باید منتظر می‌بود تا اعلیحضرت سئوال كنند. ولی ایندفعه كه در را باز كردم دیدم كه آقای انتظام تا چند قدمی ‌اعلیحضرت جلو رفت و با انگشت اتّهام به طرف شاه گفت:
-«به خاطرتان باشد، شما 3 سال مرا نخواسته‌اید!»
وقتی آقای انتظام از دفتر اعلیحضرت بیرون آمدند، پرسیدم كه قبول كردید آقای انتظام؟! گفت: بله قبول كردم… وسط راه گفتم: قربان! دیدم كه شما اشارهء تندی كردید. اعلیحضرت ناراحت نشدند؟
آقای انتظام گفت: اعلیحضرت گفتند شاید اشتباهی شده، ولی من از شما می‌خواهم كه این كار [مسئولیّت وزارت نفت] را قبول كنید. گفتم: اعلیحضرت! من سنّم زیاد است، دیگر نمی‌توانم این دستگاه را اداره كنم. اعلیحضرت گفتند: نه! موقعی كه در شركت نفت بودید، شما خیلی خوب این دستگاه را اداره كردید، حالا چطور شده كه یكمرتبه نمی‌توانید اداره كنید؟!
آقای انتظام به اعلیحضرت گفته بود: اگر جسارت نیست، حكایتی خدمت‌تان عرض بكنم قربان! خسرو پرویز ساسانی سرداری داشت كه خیلی شجاع بود و در تمام جنگ‌ها پیروز می‌شد. بعد در جنگی مجروح شد و دستش شكست ولی با وجود این، جنگ را برد. بعد، مسائلی پیش آمد كه دیگر این سردار خانه‌نشین شد (مقصود خودش[امیرانتظام] بوده). بعد از مدّتی كه جنگ دیگری شروع شد، خسرو پرویز فرستاد عقب سردار. وقتی كه سردار آمد، گفت: من دیگر نمی‌توانم جنگ كنم برای اینكه از من ساخته نیست. خسرو پرویز گفته بود: چطور ساخته نیست؟ یادت می‌آید كه با آن دست شكسته‌ات زدی و جنگ را بردی؟ سردار جواب داد:
– آری! با دست شكسته می‌شود جنگ را بُرد، ولی با قلب شكسته نمی‌شود.

————-

زیرنویس ها

31- گفتگوی نگارنده با دکترامیراصلان افشار (28می2012 ،نیس).
32-نگاه کنیدبه مقالهء روشنگرسیروس علائی:
http://mirfetros.com/fa/?p=11008
33-نگاه کنیدبه: پاسخ به تاریخ،صص209-210،265

102

ای قوم به حج رفته

 

سرم یخرده درد می کنه، اگه چیزی که میگم بنظرتون تند آمد، بحساب این زُق زُق لامصب کله م بذارین، از حقوقم چیزی کم نکنین. در فرودگاه جده، دو تا پسربچه ی 14-13 ساله ی ایرانی رو به بهانه ی «مشکوک» بودن از جمع عاشقانِ در حال بازگشت از کعبه (حج عمره) جدا کرده اند. البته حقیقت چیز دیگری بوده. بچه ها را به اتاقی برده اند و باهاشون ور رفته اند یا بد تر، بلا سرشون آورده اند چون آخرِ کار به احضار مامور محکمه و پزشک قانونی کشیده. نوشته اند وقتی پسر ها از اتاق بیرون آمدند، رنگ از صورتشون پریده بود و یکی شون خجالت کشیده داستان را برای پدرش تعریف کنه و به یک نفر دیگر از گروهشون گفته. گویا دو نفر متجاوز عرب را دستگیر کرده اند. دیروز چند صد نفر از شهروندان معمولی تهران – مثل من و شما – بر خلاف اخطار صادر شده، تظاهراتی جلوی سفارت عربستان راه انداخته اند که نیروهای انتظامی جمهوری اسلامی هم که مانند سال 88 لباس های آهنی به تن داشتند، حضوری پرشور داشتند تا مبادا مردم مثل بزهای خودجوش بسیجی از درو دیوار و درخت سفارت بالا بروند و باعث آبروریزی شوند.

ولی من دلیل این همه جار و جنجال رو درست نمی فهمم. به صد ها دلیل، عرب های عربستان فکر می کنند که ایرانی های کاتولیک تر از پاپ از تجاوز اعراب به زن و بچه ها شون خوششون میاد. از تحقیر و توهین هایی که ایرانی ها برای رفتن به عربستان و زیارت کعبه متحمل میشن، زیاد شنیده ام. برای من افتخارات 2000 سال پیش ما، امروز مایه ی شرم هستند، یعنی خجالت می کشم اونا رو به رخ آمریکایی ها بکشم: ما چنین و چنان بودیم، پرشیا، کورش کبیر، پرسپولیس…ول کن بابا حال نداری. امروز چه خبره؟ کجای دنیا ایستاده ایم؟ بعد از هزار و اندی به جمهوری سرتاپا دروغ و کثافت اسلامی و بزرگترین ننگ تاریخی مون، ولایت فقیه رسیده ایم. کجای این داستان افتخار داره؟  تو یکی از کانال های امام حسین – یادم نیست امام حسین، امام حسین 2 یا امام حسین 3 بود – پریروز مداحی رو نگاه می کردم که عر عر می کرد و مرد 40-30 ساله ای که استثنا ئن قیافه ی تر و تمیزی هم داشت، خیلی شاعرانه سر می جنبوند و اشک می ریخت. اصلن خوش ندارم اینو بگم، ولی از دور که نگاه می کنم، وضع کشورم و مردمش خیلی اسفناکه. اگر شما وضع کشورها و مردم پیشرفته ی دنیا رو از نزدیک یا توی فیلم ها با دقت دیده باشین، خوب متوجه می شین که اسلام عزیز چه بلایی بسر ما آورده. دلیل اینهمه فلاکت و عقب موندن ما هم اگر چیزی بجز اسلام هست، من ازش آگاه نیستم، باید دانشمندان تحقیق کنند.

1-in irani haa
اخیرن یکی دو بار فیلمی از دو سه تا داعشی دیدم که در عراق با چکش و کلنگ بجون آثار تاریخی باقی مانده از آشوریان افتاده بودند. منظورم موزه ای نیست که مجسمه هاشو خرد می کردند. این فیلم از دیوارهایی در فضای باز بود که نقش های باستانی روی آنها کنده کاری شده بود. اینهمه جهل و دیو صفتی رو با هیچ زبانی نمیشه توصیف کرد. این را هم گوگل کنید: Chauvet Cave غاری متعلق به انسان های غارنشینِ سی تا سی و شش هزار سال پیش در فرانسه پیدا کرده اند که سنگ بزرگی جلویش سالها مانع ورود می شده. کنده کاری ها و نقاشی های روی دیوارهای این غار از انواع و اقسام حیوانات اون دوره مثل بزهای بزرگ و جنتی و غیره واقعن خیره کننده س. دولت فرانسه با هزینه کردن چیزی حدود 54 میلیون دلار یک غار مصنوعی درست کرده و چندین نقاش و هنرمند هم استخدام کرده که نقاشی های غار اصلی رو در غار مصنوعی بازتولید کنند. حتا دما و رطوبت غار مصنوعی مطابق غار اصلی تنظیم شده. همه ی اینها برای اینکه با رفتن توریست ها به غار اصلی صدمه ای به آن وارد نشه. من معتقد هستم برای اینکه یکنوع حس همدردی ایجاد بشه، و ایرانی ها بدونن که نیاکانشون چرا و چگونه مسلمان شده اند و دانش تاریخی شون هم بیشتر یشه، عرب های عربستان باید زائران ایرانی، پیر و جوان، مرد و زن همه را بعد از ملاقات با الله، هنگام خروج بگیرند و کون همه شون رو پاره کنند. راه بهتری بنظرم نمی رسه.

77

نگاهی تازه به «انقلاب اسلامی» بخش 1-2

از لابلای خاطرات مردان ِ اوّل شاه و خمینی

کودتای نفتی آمریکا وعربستان علیه شاه!

                                         (بخش دوم)

نوشته ی دکتر علی میرفطروس 

«خواب آشفتهء نفت!»

درکتاب «دکتر محمد مصدّق؛ آسیب شناسی یک شکست» گفته ایم:
-«سرنوشت تاریخ معاصر ایران را دو مسئلهء اساسی رقم زده است، یکی: نفت و دیگری، همسایگی با روسیه (و بعد، اتحاد جماهیر شوروی کمونیستی). بنابراین، بی معنا نیست اگر بگوئیم که تاریخ معاصر ایران با نفت نوشته شده است».
بر این اساس، به اعتقاد نگارنده، رضاشاه، مصدّق و محمد رضا شاه، بایستی می رفتند تا منافع شرکت های بزرگ نفتی باقی و برقرار بماند.
با توجه به فاکتور اساسی نفت در تاریخ معاصر ایران، درک حوادث سال 57 و ظهور آیت الله خمینی مستلزم درک سیاست های شاه در قبال شرکت های نفتی و ایجاد «شوک نفتی» ی سال های 1970 است. مانند رضاشاه و دکترمصدّق، محمد رضاشاه نیز در آرزوی تسلّط و مالکیّت ایران برصنایع نفت بود. او شهریور 1320 و تبعید خفّت‌ بار پدرش توسط انگلیسی‌ها را هنوز بخاطر داشت و ازاین رو نسبت به انگلیسی ها بدبین وکینه مند بود. «میدلتون» (کاردار سفارت انگلیس در ایران) و «زینر» (مستشارسفارت انگلیس و سرپرست فعالیّت های ضد مصدّق درتهران) از «بی اعتمادی ونفرت ریشه دار ِشاه نسبت به انگلیسی ها» یادمی کنند(21).
بنابراین می توان با پژوهشگری صاحب نظر موافق بود که نوشته است:
-«در دوران نهضت ملّی شدن صنعت نفت، «مصدّق وجدان بیدار و یکی دیگر ازخویشتن های شاه بود»(22).

چند سال پس ازسقوط دولت مصدّق (1332/1953) و با درهم شکسته شدن سازمان نظامی حزب توده و رفع خطراستیلای کمونیسم برایران، شاه، بقول خودش: برای پایان دادن به « تحقیرها و بی عدالتی های شرکت های نفتی»، از قرارداد ِ کنسرسیوم نفت بعنوان « قراردادِ اسارت بار» یاد می کرد و از اینکه  «بهای یک بشکه نفت برابرِ یک بُطر آب معدنی إویان است»، بشدّت ناراضی بود. شاه، ضمن اینکه تاریخ امپراطوری عظیم نفتی را «تاریخ غیرانسانی» می نامید، تأکید می کرد:
-«از1337 که شکیبائی من در برابر تحمیلات و سوءاستفاده های شرکت های بزرگ نفت -واقعاً- بپایان رسید و ما در مقامی بودیم که می توانستیم با آنان -جدّاً- به مقابله بپردازیم، اندک اندک حوادث و وقایعی غریب و شگفت انگیز وقوع یافت…به محض اینکه ایران حاکمیّت مطلق ثروت های زمینی خود را بدست آورد، بعضی از وسایل ارتباط جمعی ِ دنیا مبارزه ای وسیع علیه کشور ما آغاز کردند و مرا پادشاهی مُستبد خواندند»(23).
در تمام آن سال ها، سخنان و تلاش های شاه برای استیفای حقوق ایران، از سوی عموم رهبران سیاسی و روشنفکران ایران ناشنیده یا نادیده ماند. درواقع، پس ازسال32، بخاطر تبلیغات عظیم حزب توده و نیروهای متشکل در«کنفدراسیون محصلین ودانشجویان ایرانی درخارج ازکشور»، سایهء سنگین 28 مرداد چنان برروحیّه و روان رهبران سیاسی و روشنفکران ایران چیره شد که با مطلق گرائی سیاسی و ارزیابی شاه بعنوان «سگ زنجیری امپریالیسم» و «رژیم وابسته به آمریکا»، ازدرک تضادها و تقابل های شاه با دولت آمریکا بازماندند.

بی تردید، نبودن دموکراسی و آزادی های سیاسی و تمركز بیش از حدِ قدرت سیاسی در دست شاه و نیزفقدان برنامه ریزی های مناسب اقتصادی در مواجهه با بحران های احتمالی آینده (با توجه به تزاید و تراکم درآمدهای نفتی) می توانست جامعه را با نارضایتی ها وتنش هائی روبرو سازد، با اینهمه، این تنش ها یا بحران ها آنچنان نبود که آبستن یک انقلاب عظیم-آنهم از نوع اسلامی- باشد. به عبارت دیگر: شاه به دموکراسی های غربی بدبین بود و به حزب و تشکل های حزبی اعتقادی نداشت. تجربهء دوران دکترمصدّق و حضور فائقهء حزب توده، آشفتگی های فلج کنندهء سیاسی و آشوب های روزانهء خیابانی (24)، این باور را در شاه تقویت کرده بود تا به توسعهء صنعتی و استقلال و رفاه اقتصادی اهمیّت بیشتری دهد و استقرار آزادی و دموکراسی سیاسی را به بعدها موکول کند. شاید شاه در ناخودآگاه خود معتقد بود که دموکراسی، حاصل يک روند تاريخی و دراز مدّت است که بدنبال توسعهء ملّی و تجدّد اجتماعی رشد می کند و قوام می یابد و لذا شاه معتقد بود:
-«اگر بپذیریم که تنها راه تحقّق یک دموکراسی راستین، وجود یک اقتصاد سالم و توانا است، باید الزاماً قبول کنیم که کشورهای درحال توسعه ، ناگزیرند که برای نیل به دموکراسی، ابتدا همهء نیروها و منابع و امکانات خود را برای ایجاد زیربنای اقتصادی لازم تجهیز نمایند. در روزگار ما استقلال سیاسی بدون یک اقتصاد توانا مفهومی ندارد. توسعهء اقتصادی،شرط لازم و واجب تحقّق دموکراسی سیاسی و نیل به ترقی اجتماعی است »(25).

ازطرف دیگر، سیاست جاده ای دوطرفه است که براساس آن، «پوزیسیون» و«اُپوزیسیون»- مشترکاً- نظام سیاسی یک جامعه را شکل می دهند، دراینصورت باید گفت که این بی اعتنائی به آزادی ودموکراسی، مختص به شاه نبود بلکه عموم رهبران سیاسی و روشنفکران ایران نیز نسبت به آزادی ودموکراسی غربی بدبین و بی توجه بودند، مثلاً: بزرگترین وتأثیرگذارترین روشنفکر آن دوران، جلال آل احمد معتقد بود:
ما نمی توانيم از دموکراسی غربی سرمشق بگيريم… احزاب و سازمان های سياسی در کشورهای غربی، منبرهائی هستند برای تظاهرات ماليخولياآميزِ ِ آدم های نامتعادل و بيمارگونه… لذا تظاهر به دموکراسی غربی، يکی از نشانه های بيماری غرب زدگی است».(26)
علی شریعتی نیزمی گفت:
آزادی، دموکراسی و لیبرالیسم غربی چونان حجاب عصمت به چهرهء فاحشه است»(27)
دکتر ناصر زرافشان، حقوقدان برجسته در بارهء حقوق بشر و دموکراسی های غربی معتقد بود:
حقوق بشر و دموکراسی غربی، فریب است. نمی‌توان در شعار «حقوق بشر غرب» صداقتی سراغ کرد. خطابه‌های پرطمطراق مُبلّغین «حقوق بشر» وقتی از آزادی‌های دموکراتیک و حق بیان عقاید و نظرات فرد صحبت می‌کنند، طنین ریاکارانه‌ای پیدا می‌کند»(28)
علی اصغرحاج سید جوادی، نویسنده وعضو «کمیتهء ایرانی دفاع از آزادی وحقوق بشر» نیز، چهار روز پس از پیروزی انقلاب در مقاله ای بنام « اگر شکوفهء سیب به میوه رسد»، ضمن انتقاد از رعایت حقوق بشر نسبت به «عوامل ضدانقلاب»، محاکمهء آنان را-اساساً- نالازم وغیرضروری دانست و توصیه کرد:
-«انقلاب عدالت خاص خود را دارد. عدالت انقلابی یعنی شدت عمل هرچه بیشتر درباه  (؟)عوامل فساد و ریشه‌کن کردن کانون‌های توطئه و فساد… انقلاب فقط در پرتو این خصایص به ثمر می‌رسد… همهء میکروب‌ها و سمومات مولّد فساد و ظلم باید بلافاصله و بدون کمترین درنگ نابود شوند»(29).
مهدی خانباباتهرانی، از رهبران کنفدراسیون دانشجویان ایرانی درخارج از کشور، که برای استقرار «دموکراسی توده ای» و مبارزه با رژیم شاه سال ها در رادیو پکن فعالیت کرده، دربارهء خط انقلاب فرهنگی مائو می نویسد:
-«…واقعاً «خط امام» [بود]…من در انقلاب ایران، وجوه تشابه ای را در حرکت توده و موقعیّت خمینی با انقلاب چین مشاهده کردم…واقعیّت این است که ما در چین، گذشت شب و روز را به گونه ای انسانی احساس نکردیم…من فکر می کنم که اگر مجبور باشم این دوره از مهاجرت را در چین بگذرانم، ظرف مدّت دوماه دیوانه بشوم.»(30)

به روایت دکترامیراصلان افشار:
– «اعلیحضرت هم به این نتیجه رسیده بودند كه باید با ایجاد «فضای باز سیاسی»،  به تدریج مردم را در امور سیاسی و اجتماعی مشاركت داد. خود شهبانو و بعداً آقایان نهاوندی و دیگران بررسی‌های فراوان كردند. فراموش نكنیم كه ما در ایران یك سنّت سالم پارلمانی دموكراتیك پایدار نداشتیم، برای اینكه اساساً جامعهء ایران، یك جامعهء فئودالی و عشیره‌ نشین بود و هر ایل و قبیله‌ای قلمرو حكومتی خود را داشت و به اصطلاح «ساز خودش را می‌زد!» حتّی در دموكراتیك‌ ترین دوره‌های تاریخ معاصر ایران، می‌بینیم كه هم قوام‌السلطنه، هم دكتر محمّد مصدّق و هم دكتر امینی با تعطیل كردن مجلس و گرفتن اختیارات فوق‌العاده و قانون‌گذاری، خواستند حكومت كنند!…در بارهء علّت تمركز قدرت سیاسی در دست اعلیحضرت، من می‌خواهم به یك نكتهء مهم‌تری اشاره بكنم. ما همواره فراموش می‌كنیم كه در كجا زندگی می‌كردیم. ما، در ایران زندگی می‌كردیم نه در سوئیس و فرانسه و آلمان. در ایرانی كه دور و اطرافش را كشورهائی مانند افغانستان و پاكستان و تركیه و شیخ‌نشین‌های عربی احاطه كرده بودند و هیچ سنّت دموكراتیكی در هیچیك از آنها وجود نداشت، از این گذشته، ایران ـ به عنوان یك كشور بسیارمهم نفتی و استراتژیك در منطقه ـ همیشه طعمهء كشورهائی مانند روسیهء كمونیستی و انگلستان بود. شما نگاه كنید كه از آغاز سلطنت محمّد رضاشاه، چند بار به او سوء‌قصد شده؟ چند بار مناطقی از ایران اشغال شده؟»(افشار،صص542 -543).

————

زیرنویس های بخش دوم:
21-نگاه کنیدبه:آرشیوعمومی دولت انگلستان،
FO 248 EP 1531,May 17, 1952
FO 371 EP 98602,July 28,1952
FO 371 EP 98603,Ougust 28,1952
22- رهنما، علي، نيروهاي مذهبي بر بستر حركت نهضت ملّي،نشرگام نو،1384،صص895و896
23-پاسخ به تاریخ، صص65-66و 69-72
24-نگاه کنیدبه:ترکمان،محمد،تشنّجات،درگیری های خیابانی وتوطئه هادر دوران حکومت دکترمصدّق،انتشارات رسا،تهران،1359
25-نگاه کنیدبه:پاسخ به تاریخ،صص203-206
26-آل احمد،کارنامهء سه ساله،انتشارات زمان،تهران،1353،صص166-167؛غربزدگی،انتشارات رواق،تهران،بی تا،صص28و35-36و102-103؛درخدمت وخیانت روشنفکران،ج2،انتشارات خوارزمی،تهران،1357،ص73
27-شریعتی،حسین وارث آدم،انتشارات قلم،تهران،1361،ص99
28-نگاه کنیدبه:روزنامهء اطلاعات،11مرداد57
29-نگاه کنیدبه:روزنامهء اطلاعات،26بهمن 57
30-نگاهی ازدرون به جنبش چپ ایران،بکوشش حمیدشوکت،ناشربازتاب،ساربروکن آلمان،بهار1368،صص219-245

——————————–

همه ریزه کاری ها و علائم نوشته مطابق  متن اصلی از سایت دکتر میرفطروس است. سوای جدا کردن کلمات بهم چسبیده و فاصله گذاشتن بین پاراگراف ها هیچگونه دستکاری در نوشته نکرده ام.

71

جام زهر خامنه ای


با توجه به هزینه ای که مردم ایران طی ده پانزده سال اخیر تحت رهبری بواسیر عظمی برای دستیابی به بمب اتمی پرداختند و خفتی که ایران متعاقب تحریم ها و سپس نرمش قهرمانانه ی چندش آور متحمل شد، چکیده ی موافقت نامه ای که چند ساعت پیش از اوباما شنیدم – اگر سردار نقدی لغوش نکند – برای جمهوری اسلامی خفت آور است. در عرصه ی سیاسی و جیب خالی پز عالی دادن و زر زدن های مفت (مرگ بر آمریکا) ، دندان های جمهوری اسلامی شکسته شد که مقام رهبری چند صباحی از کون حاج حسین اوباما بخورد. دزد عظمی جناب خامنه ای! جام زهر نوش جانت. عن سگ به چفیه ات مردک پست فطرتِ خائن.

با پوزش از همه برای علامت آفتابه ی هندی-عربی روی پرچم ایران

با پوزش از همه برای علامت آفتابه ی هندی-عربی روی پرچم ایران

عدو شود سبب خیر گر بابک خواهد. با اکراه می گویم دست آقای ظریف درد نکند، چون دعای خیر بسیاری از مردم ایران پشت سرش بود. هر چه باشد، کاری را که به ش محول شده بود، بپایان (مقدماتی) رساند. . او کار می کند، مانند رئیس و رهبرش مقتخور نیست.  آینده نشان خواهد داد که وضع مردم بهتر خواهد شد یا نه. با وجود تحریم ها و و شرایط دشوار اقتصادی، باز هم میلیاردها دلار در کشور «ناپدید شد».  یقین دارم با برداشتن (تدریجی) تحریم ها و آزادشدن پول ها، دزدی های آخوند ها آقازاده ها و برادران قاچاقچی بیشتر خواهد شد.  این اکازیون را بمردم میهنم شادباش می گویم که شاید پس از چند ماه، دست کم دیگر از شنیدن دروغ «انرژی هسته ای» استفراعشان نگیرد.

 Iran Agrees to Detailed Nuclear Outline

83

به سراغ من اگر می آیید – جرمن وینگز

25 مارس

GERMANY-FRANCE-SPAIN-AVIATION-ACCIDENT

روی عکس کلیک کنید – داستان نیویورک تایمز:  کمک خلبانی که…..

ما برای نوشتن تلفظ درست » W » راهی نداریم – که  با » V » فرق داشته باشه. چون مسئولیت گزارش تراژدی های دنیا بمن محول شده،  باید دو سه خط در باره ی این پرواز بدفرجام جرمن وینگز – بالهای آلمانی  بنویسم. روی عکس زیر کلیک کنید. چه منظره ای! یادم یاشد موقع مردن در چنین جایی بمیرم واین هلیکوپترها بسراغم بیایند.  چه حادثه ی شوم و دردناکی. خلبان «سوندرهایمر» برای قضای حاجت چند دقیقه از کابین بیرون رفته و موقع برگشتن، کمک خلبان «آندره آس لوبیتز» در را برایش باز نکرده. لوبیتز بناخوشی روانی مبتلا بود و از دپرسیون رنج میبرد. معلوم نیست کی تصمیم گرفته بود که بزندگی خود و 149 نفر دیگرپایان ببخشد. 8 دقیقه سقوط مرگبار…فریاد و شیون مسافران…کوبیدن به در کابین و التماس های «سوندرهایمر» که محض رضای خدا بازکن…. تصورش حتا دردناک است

سرویس اورژانس فرانسه کارشان را نزدیک محل سقوط جت آلمانی (با 150 سرنشین) را از سر گرفتند

سرویس های اورژانس فرانسه کارشان را نزدیک محل سقوط جت آلمانی (که 150 کشته بجا گذاشت)  از سر گرفتند

عکس از نیویورک تایمز

فکر می کنید اگر در کشوری زندگی کنید که مایه ی رشک و حسد همسایگان و با سرعت سرسام آوری در حال رشد و ترقی باشد – رشد اقتصادی % 47  در سال 1356 بیشتر از ژاپن دارد  – که همین پیشرفت  و بالیدن یا رجزخوانی پادشاه کشور که ما چنین و چنانیم و دو سه سال دیگر اِله و بِله خواهیم کرد،  باعث شود  «ابر و باد و مه و خورشید و فلک» دست بدست هم بدهند که شما انقلاب  اسلامی بکنید  و یک آخوند شیاد عقده ای که فارسی هم بلد نیست را بیاورند که می گوید  همه چیز، آب و برق و اتوبوس و مسکن را مجانی خواهد کرد و شما باور کنید و وقتی شاه تان را از کشور راندید، آخوند حقه باز بگوید زکی! خدعَه کردم و توی دهن 30 میلیون نفر بزند، از پرچم و نام کشورتان آغاز کند و سر تا پای کشور را به گوه بکشد، و شما که نه اسلام و نه این آخوند دیوث را می شناسید با حضور باورنکردنی 98 در صدی تان  نخستین جمهوری اسلامی تخفه ی جهان را در کشورتان برپا کنید و انقلاب خودجوش چنان شکوهمند شود که با گذشت 30 سال % 70جمعیت کشور (%  90 کارگران) زیر خط فقر باشند، پول تان بی ارزش ترین پول دنیا باشد، و جمهوری اسلامی به کوری چشم دشمن، در مصرف مواد مخدر، اعدام، دزدی و دروغگویی مقام اول را در دنیا کسب کند، خیلی بد است؟  اگر جوابتان مثبت بود، درست فکر می کنید! مسلما خیلی بد است. اما هر چه باشد شما هنوز زنده هستید که فکر می کنید.  بد تر اینست که شما مسافر هواپیمایی باشیید که خلبانش – در حین پرواز – قصد خودکشی داشته باشد. فکر می کنید هر اتفاق خوب یا بدی در دنیا بیافتد، من به نحوی ار انحا از آن استفاده خواهم کرد که بگویم جمهوری اسلامی بزرگترین ننگ و تراژدی تاریخ ایران است؟ قول نمی دهم ولی سعی خودم را خواهم کرد.

73

فرخنده قربانی اسلام


فرخنده دختر بیست و چند ساله ی افغان گویا برای بیماری اش از آخوند کثافتی دعای شفا خریده و دو روز بعد با شکایت بسراغش رفته که دعایت کارگر نبود. آخوند هم دادو بیداد راه انداخته که وامصیبتا، این دختر «می خواسته» قرآن را آتش بزند و قتلش واجب است. فرخنده گفته بود : من هیچ کتابی را آنش نزده ام. روایت دیگر این است که دختر بیمار – که بگفته ی پدر و مادرش تعادل روانی نداشته، واقعن قرآنی را آتش زده است. خوب، بدرک که آتش زده است، مگر آن کتاب لعنتی چیزی جز کاغذ و جوهر بود که سوزاندنش موجب آسیب جانی یک انسان شود؟ ننگ و نفرین بر این کتاب، این مانیفست آدمکشی و دزدی و تبعیض، این آئین اهریمنی و اراذل باورمندی که بدتر از یک گله سگ وحشی، زنده باد اسلام و الله اکبر گویان در خیابان با چوب و سنگ و مشت و لگد بجان این دختر نگونبخت بی دفاع افتادند، له و لورده اش کردند و سپس پیکر نیمه جانش را به آتش کشیدند. تف به اسلام و الله شان. اگر این جانوران انسان هستند، من از انسان بودنم شرمنده ام. .

3:43 دقیقه

زنان افغان به مردان اجازه ندادند که تابوت فرخنده را حمل کنند. مردان افغان هم به پشتیبانی از زنها، دیواری تشکیل دادند تا کسی مزاحمشان نشود. زنها به یک آخوند کثافت، یک «امام» مفتخور هم اجازه ندادند سر مزار بیاید.

کلیپ های دلخراش تری هست که نخواستم اینجا بگذارم.   

6 دقیقه

با دیدن این زن افعان بدون حجابِ سر، دلم برای ایران سوخت و داغم تازه شد. از برکت حکومت آخوندی، افغان ها در آزادی از مردم ایران پیشی گرفته اند! البته قبلا در مجلس افغانستان هم بانوانی را دیده بودم که بر خلاف فاطی کماندوهای آشغال که در طویله ی «مجلس» جمهوری اسلامی باصطلاح نماینده ی مردم شده اند، سر و وضع انسانی داشتند. نگاه کنید! صرفن همین که یک آخوند دزد مفتخور ولی مطلق فقیه و رهبرشان نیست، آنها را از ما جلوتر می اندازد. کشور ما تاریک ترین و ننگبارترین دوره ی تاریخی اش را می گذراند و اینکه بعضی از مردم نمی دانند، دردناک ترش می کند. فقط یکروز 36 سال پیش از این شوم و سیاهتر بود: روزی که 98 درصد مردم به حکومت این انگل ها آری گفتند، اما در میان 30 میلیون نفر و گروه گروه آزادیخواه و «روشنفکر»  30 نفر پیدا نشد که از آن شیاد خون آشام بپرسند این جمهوری اسلامی تو چیست که بآن رای دادیم؟ هر چند دیر شده بود و اگر هم می پرسیدند، آن دیوث خیانتکار با پشتوانه ی مردم توی دهنشان می زد. انقلاب خودجوش اسلامی ما را آمریکا مهندسی کرد و رهبرش را هم آمریکا برگزید. غم انگیز تر اینکه آمریکا می دانست که ما همانند یک گله ی گاو به آن بی پدر دروغگو رای خواهیم داد. ما خودکشی ملی کردیم!  در تاریخ چند هزار ساله مان هیچگاه با چنین تحقیر و خرافات و فساد روبرو و درگیر نبوده ایم. یک آخوند برای فاسد کردن یک شهر بس است. شک نکنید چهارصدهزار آخوند ده بیست سال دیگر رگ و ریشه ی این کشور را خشک خواهند کرد. کسانی که با وجود این حکومت مذهبی و پاسدارو بسیج ، امید به اصلاح تدریجی و نجات ایران بسته اند، یا نور در ته تونل می بینند، اگر از این بازار بحران و آشوب بهره نمی برند، (بنظر من) یا خودشان را فریب می دهند، متوهم شده اند، یا فرق سیر و سیرابی را نمی دانند. گوه و میکرب را نمی شود اصلاح کرد.  

 ولی فقیه (باز هم بنظر من – که ضمنن عبارتی کاملن زاید است) براحتی می توان گفت شرم آور ترین پدیده ی تاریخ ایران است. اگر شما چیزی بدتر و ننگین ترسراغ دارید و مرا روشن کنید، سپاسگزارتان خواهم بود (که اشتباهم را تکرار نکنم). شایعه ی پخش شدن سرطان دزد عظمی در بدنش، حتمن میلیون ها نفر را به شعف آورده است. با آن کاری ندارم. کل موجودیت او را یکی از غده های سرطان – جمهوری اسلامی – میدانم. خواهان مرگ او نیستم، خواهان محاکمه اش در پیشگاه مردمم. اگر به آه و نفرین، سرنوشت و عدل و اینگونه اراجیف عقیده داشتم می گفتم هر چه پدرو مادرهای داغدار می خواهند، همان نصیبش شود. برای این جرثومه ی پلیدی نام دو جانشین احتمالی مطرح شده که بیش از دیگران آزار دهنده است. چه بسا اینهم بردن ملت لب پرتگاه و نشان دادن مرگ (مجتبی و شاهرودی) باشد که به تب (رقسنجانی-خاتمی) رضایت دهند. چون جمهوری اسلامی حتمن باید یک آخوند رهبر ولی فقیه داشته باشد، وگرنه یکی از ارکانش، بقول خمینی، خواهد از بین رفت. دو نام مطرح شده:  1- مجتبی خامنه ای که گویا دلخواه سپاه است و 2- یک عرب دزد بی ناموس بنام هاشمی شاهرودی. رهبر شدن هر یک از این دو میکرب بدلایل آشکار، فاجعه بارتر از میکرب های دیگر است.

صاف و ساده بگویم، هر ملتی لیاقت حکومتی را دارد که بر او حاکم است و/ یا می خواهد. برای آینده ی ایران – که دیگر در آن سهیم نخواهم بود – خواهان چیزی هستم که مردم در رفراندومی آزاد، سالم و دموکراتیک با شرکت تمام گزینه ها انتخاب کنند. چون در این وبلاگ از رضاشاه به نیکی یاد کرده ام، لزومن نه خواهان نظام پادشاهی ام و نه چنان نظامی را مردود و منتفی می دانم. من صاحب یک رای هستم که اگر این نظام منفور اسلامی سقوط کند، از حق خودم استفاده خواهم کرد. برای مثال با اینکه از رهبران سازمان مجاهدین خلق به اندازه ی آخوندها بیزارم، با کاندید شدن شان در انتخابات اشکالی ندارم. حتا اگر مردم به جمهوری اسلامی رای بدهند، انتخابشان را خواهم پذیرفت. اما امروز، اگر فقط دو گزینه داشته باشم، که جمهوری اسلامی یک سو و سوی دیگر عن سگ شهبانو فرح باشد، بدون کوچک ترین تردیدی، عن سگ شهبانو را انتخاب خواهم کرد.

112

عزاداری در ایام نوروز!


بروبچه های خوب ایران، درون و برون از مرز، یک ساعت پیش سال 1394 ما آغاز شد.  برای همه تان سالی پرنشاط  و پربار، تندرستی و شادی و پیروزی آرزو می کنم. با امید به آزادی ایران از چنگال شوم جمهوری اسلامی

پیش آی و ببوس روی بابا پسرم – برخیز و برقص دخترم، نوروز است*

انگل های بی شرم و بی ناموس که بر میهن مان چیره شده اند،  پیام آور نکبت و عزا و دشمن شادی و سرور مردمند. جمهوری ننگین اسلامی،  بویژه آخوندهای مفتخور از هیچگونه تلاشی برای تضعیف روحیه و فرهنگ مردم ایران فروگزار نیستند. خوشحالم که در هر فرصتی، با حماقت ذاتی شان، پستی و فرومایگی خود را بنمایش می گذارند و مردم را بیشتر و بیشتر با ماهیت پلید و ضد ایرانی خود آشنا می کنند.

خطیب نماز جمعه مردم را به عزاداری در ایام نوروز فراخواند

 یادمان باشد بهار امسال مزین به نام حضرت فاطمه زهرا سلام الله علیهاست و  ایام عید مصادف با ایام فاطمیه می باشد مبادا ایامی که مهدی زهرا عزادار است، دل امام زمان علیه السلام را از خود برنجانیم. مبادا به بهانه عید به عزای حضرت زهرا سلام الله علیها بی حرمتی شود

روحانیان ایران، مردم را به عزاداری در ایام نوروز فراخواندند


.در یکی از سایت ها  چند پیام از شهروندان ایرانی در واکنش به «فراخوانی» احمقانه ی این موجودات رذل بدلم نشست:

دیشب با چشمی گریان و قلبی اندوهگین بر سر وسینه زنان اسباب سفر منقل کباب و کتری و قوری رو توماشین گذاشتیم و اشک ریزان زدیم به جاده , چشمت روز بد نبینه جاده کیپ شده بود از خیل عزاداران ,همه نوحه خوان و سینه زن …ممد نبودی ببینی

و یکی دیگر:

روحانیون در این شب عیدی به جای اجیل خرما همراه با گوه میل بفرمایند و زیادی هم نخورند تا به خامنه هم برسه چهارشنبه سوری که ریش عظما رو سوزوندند تو عید هم ماتحت مبارکشو می سوزونن

————-

*از تلویزیون شنیدم.

قرار بود تا یکی 2 هفته پستی نگذارم که لاس زدن لی لی خنگه به نتیجه برسه، ولی برای شادباش نوروز و وقاحت پایان ناپذیر این میکربهای عمامه بسر مجبور شدم زیر قولم بزنم.

مبادا به عزای حضرت زهرا بی حرمتی شود.  بی حرمتی به عزا! 36 سال است شما حرام زاده ها به هست و نیست مردم بی حرمتی می کنید. بقول دوست بانمکم، شاشیدم به چهار کنج اسلام (و فاطمیه اول و دومتان)

80

نگاهی تازه به «انقلاب اسلامی» بخش 4-1

 نوشته ی دکتر علی میرفطروس

موقعیّت دین درآستانهء انقلاب اسلامی

با توجه به خصلت عُمدتاً غیردینی جنبش مشروطیّت، رضاشاه –بعنوان تجسّم بخش مهمی از آرمان های انقلاب مشروطیّت -بدنبال بنیانگذاری جامعه ای مدرن مبتنی بر جدائی دین از سیاست بود و بهمین جهت، در زمان رضاشاه، مذهب و سازمان ها و نهادهای مربوط به روحانیّت شیعه، شدیداً محدود و تضعیف شده بودند (13). در جنبش ملّی شدن صنعت نفت نیز با وجود رهبران برجستهء مذهبی -مانندآیت الله کاشانی- رهبری جنبش -عُمدتاً- در دست نیروهای سکولار بود. رفرم ارضی واصلاحات اجتماعی شاه در سال های 40- 56 سپهر فکری و فرهنگی جامعه را نیز تغییر داده بود و باعث پیدایش اقشار و طبقات نوینی شده بود که عنایتی به مذهب – بعنوان یک آرمان حکومتی -نداشتند، به همین جهت، ایدئولوگ های برجستهء اسلام سیاسی، مانند آیت الله مطهری وعلی شریعتی، از «حالت نیمه مرده و نیمه زندهء اسلام و وضعیّت خطرناک آن» سخن می گفتند (14). به عبارت دیگر، در این سال ها مذهب به درون «حوزه» ها و «مسـجد» ها رانده شـده بود و اسـاسـاً نقشی در تحوّلات سـیاسی – اجتماعی ایران نداشـت. دکتر ابراهیم یزدی ضمن ارائهء آماری از 180 هزار روحانی در شهرها و روستاهای ایران، تأکید می کند:
اکثریت قریب به اتفاق روحانیان ایران، با وضعیت و مقتضیات سیاسی، اجتماعی و گرایشات ذهنی مردم بیگانه بوده اند. این بی اطلاعی نقطهء ضعفی در جنبش روحانیان بود».(یزدی،ج3،ص15).
نیروهای فعّال سـیاسی و فرهنگی درسـال های 50 ( روشـنفکران و دانشـجویان) اکثراً، نیروهای سکولار بودند.دراین باره کافی است که به ترکیب «کانون نویسندگان ایران» -بعنوان نماد ِجغرافیای فرهنگی جامعهء ایران- بنگریم که 95% اعضای آن، افرادی لائیک و سکولار بشمار می رفتند. در آن زمان فقط یک روحانی بنام «شیخ مصطفی رهنما» عضو کانون نویسندگان ایران بود که او هم ، نقد فیلم و مطالبی غیرمذهبی و سکولار در روزنامه های کیهان و اصلاعات منتشر می کرد. رشـد روزافزون نیروهای غیرمذهبی و انزوای نیروهای اسـلامی درعرصهء سـیاسی ـ فرهنگی جامعه آنچنان بود که بقول حجت الاسـلام سـید محمّد خاتمی:
دانشـگاه های ما، مرعوب هیاهوی تبلیغی الحاد بودند و بچه های مسـلمان در دانشـگاه های ایران قاچاقی زندگی می کردند.» (15).
پژوهشگرانی که افزایش تعداد مساجد، مجالس تدریس قرآن ومدرسه های دینی در زمان محمد رضاشاه را نشانه ای از «اسلام پروری ِ محمد رضاشاه» و «پایگاهی برای ظهورانقلاب اسلامی» تلّقی کرده اند، متأسفانه  به واقعیّت های زیر توجهی ندارند:
-احداث و افزایش مساجد در زمان محمد رضاشاه، امری شخصی و خصوصی بوده و دولت در ایجاد آنها نقشی نداشت.
-تراکم و تزاید جمعیّت در شهرهائی مانند تهران، مساجد تازه ای را برای افراد، خصوصاً روستائیان مهاجر -لازم و ضروری می ساخت.
مدارس دینی» در زمان محمدرضا شاه، مدارسی خصوصی بودند و با «مدارس قرآنی» در افغانستان یا پاکستان تفاوت ماهوی داشتند. نگارنده که در سال 1346 دورهء ششم دبیرستان را در «مدرسهء ملّی مهدویّه» لنگرود (به ریاست حجت الاسلام تقوائی) سپری کرده، می تواند ادعا کند که آموزش و پرورش این مدرسه -اساساً- غیر اسلامی بوده و بسیاری از دبیران برجسته و سکولار ِ شهر، در این دبیرستان  تدریس می کردند و «شرعیّات» در این مدرسه  جائی در حد ِ مدارس دولتی داشت!
بنابراین: تلقّی از مسـاجد و مدارس اسـلامی به عنوان «شـبکه ای  گسترده در سـازماندهی و بسـیج توده ای در سـال های 50-57» تا حدود زیادی اغراق آمیز اسـت، زیرا که در قبل از رویدادهای 57 ، این شـبکه ها – پنهان و آشـکار- تحت نظر دولت (سـازمان اوقاف و سـاواک) قرار داشـتند و از عملکردهای سـیاسی ناچیزی برخوردار بودند.
محمد رضاشاه نیز می نویسد:
مبارزهء سیاسی با من از میان جامعهء روحانیّت آغاز نشد بلکه در اواخر سال 1976 گروهی ازچپ گرایان و محافل سیاسی غیر مذهبی با برخورداری از حمایت شخصیّت های سیاسی خارجی، مبارزه و شایعه پراکنی و دروغ پردازی را آغاز کردند»(16).
در رویدادهای سال 57 اولین گروه های اعتراضی علیه رژیم شـاه، روشـنفکران لائیک و دانشـجویان سکولار بودند: «شـبِ شـعرِ کانون نویسـندگان ایران» و ادامهء آن در دانشـگاه آریامهر (شـبِ شـعر سـعید سـلطانپور) به اعتراضات و اعتصابات دانشـجوئی دامن زد. برای اولین بار، شـرکت کنندگان در این شـب ها، به خیابان ها ریختند و مبارزهء ضد دولتی را عمومی کردند. تنها پس از اعتراضات روشـنفکران و اعتصابات دانشـجویان بود که نیروهای مذهبی (بازاریان وطُلاّب) جرأت یافتند و شـروع به اعتراض، بسـتن بازارها و راهپیمائی کردند. شـعارهای مردم  در این دوره -عموماً- شـعارهای عام و دموکراتیک (مانندآزادی مطبوعات، آزادی زندانیان سـیاسی و…) بود، امّا چند ماه بعد، تقارن تظاهرات ضد دولتی با روزهای مُحرّم -خصوصاً تاسوعا وعاشورا -بتدریج، به شعارهای مردم رنگ اسلامی داد و از این هنگام ما شـاهد شعارهای مشخصی با نام آیت الله خمینی و استقرار حکومت اسلامی بودیم، درحالیکه اکثر علمای برجستهء مذهبی و مراجع تقلید مهم (مانند شـریعتمداری، گلپایگانی، خوئی و…) درحوادث 57، موضعی متفاوت و محافظه کارانه داشـتند(17).

موقعیّت سیاسی آیت الله خمینی درآستانهء انقلاب:

آیت الله خمینی خواستار بازگشت به ایران!

شـورش 15 خرداد 42 آیت الله خمینی برای عموم مردم ایران جاذبه ای نداشت و به همین جهت، این شـورش مذهبی در چند روز اوّل، در قم و تهران خاموش و فراموش شـد. موقعیّت و مقام آیت الله خمینی در این زمان آنچنان ضعیف بود که بقول دکتر ابراهیم یزدی:

-«بعد از قیام 15 خرداد و تبعید آقای خمینی به ترکیه، نجف حرکت شایسته ای متناسب با مسائل آن روز از خود نشان نداده بود…اعتراضات علمای عراق می توانست در این رابطه موثر باشد، اما نجف متأسفانه ساکت و آرام بود». (یزدی ،ج3،ص41).

به روایت دكتر سـیروس آموزگار: در سـال 55  یكی از مقامات عالی رتبهء ایرانی ( ایرج گلسـرخی، مسـئول امور اوقاف و حجّ و زیارات ) سـفری به عراق داشـت و با اسـتفاده از فرصت به زیارت مرقد امام علی در نجف رفت. بهنگام زیارت، فردی به مقام ایرانی نزدیک شـد و گفت:

لطفاً فردا-بهنگام نمازصبح -در حرم باشـید، شـخص مهمی كار واجبی با شـما دارد »…

مقام عالی رتبهء ایرانی، سـحرگاه فردا به حرم امام علی رفت و با تعجّب دید که آن شـخص مهم، «آیت الله روح الله خمینی» اسـت که آمده بود و از مقام ایرانی می خواسـت که واسـطه شـود تا او (خمینی) در آن سـن و سـال پیری، از تبعید به ایران برگردد …(18)

هوشنگ معین زاده (نویسنده و مسئول امور امنیّتی سفارت ایران دربیروت) نیز تأئید می کند که درخواسـت بازگشـت خمینی به ایران قبلاً نیز توسـط «امام موسی صدر» از طریق سـفارت ایران در بیروت، به سـاواک گزارش شـده بود(19).

دکترحسین شهیدزاده، سفیرایران در عراق که بخاطر پیوندهای خانوادگی، روابط  نزدیکی با روحانیون داشت، تأکیدمی کند: چندماه قبل ازانقلاب ، آیت الله خمینی خواهان بازگشت به ایران بود (20).

دکترامیراصلان افشار نیز ضمن تأکید بر «منشاء خارجی شلوغی های ایران درسال 1357»، یادآورمی شود:

«از خمینی درآن زمان، اصلاً خبری نبود و حتی درسال  1355 اوخواستار بازگشت محترمانه    به    ایران    و   رفتن    بی   سرو    صدا به    قم    شده    بود».(افشار،صص520-521).

——————-

زیرنویس ها

13-در این باره نگاه کنید به: سلسله پهلوی و نیروهای مذهبی به روایت تاریخ کمبریج، بکوشش چارلز ملویل ، گوین همبلی، پیترآروی ، ترجمهء عباس مخبر ،نشرطرح نو، تهران،1371؛ بصیرت منش، حمید،علما و رژیم رضاشاه (نظری بر عملكرد سياسی- فرهنگی روحانيون در سالهای 1305-1320)، تهران، نشرعروج، تهران، 1376؛ تقی زادهء داوری، محمود و اميد بابايی: «برّرسی ِ فرایند محدود کردن ِنفوذ سازمان روحانیِّت شیعه در زمان رضاشاه»:  فصلنامهء شيعه شناسی، شماره 31 ،پاييز 1389
14-در این باره نگاه کنید به آثارزیر:
-احیاء فکردینی، مرتضی مطهری
-علل گرایش به مادیگری (ماتریالیسم)، مرتضی مطهری
-اصول فلسفهء وروش رئالیسم، سید محد حسین طباطبائی، مقدّمهء مرتضی مطهری
-رهبری نسل جوان، مرتضی مطهری
-اسلام جوان، مهندس مهدی بازرگان
-اُمّت وامامت، علی شریعتی
-اسلامشناسی، ج2، شریعتی
-یادویادآوران، علی شریعتی
-پروتستاتیسم  اسلامی، علی شریعتی
-پدر،مادرها!ما متهمیم، علی شریعتی.
15- مقالهء «تهاجم هنرمندانه به مبادی الحادی مدرن»، کیهان هوائی،  27خرداد 1366، ص26؛ مقایسه کنید با نظرعلی شریعتی: بازگشت به خویش، مجموعه آثار27، نشر الهام، تهران،1361، ص248.
16 – پاسخ به تاریخ، ص 219. از این کتاب، ترجمه ها وچاپ های متعدّدی منتشرشده، نسخهء مورد استفادهء من درلینک زیرقابل دسترسی است:

http://www.adabestanekave.com/book/Mohammad_Reza_Pahlavi_-_Pasokh_be_Tarikh.pdf
17 – میر فطروس، علی، آسیب شناسی یک شکست، چاپ چهارم، نشرفرهنگ، کانادا، 2012، صص491-495.
18 -گفتگوی نگارنده با دکتر سیروس آموزگار، پاریس، 25 نوامبر2004
19 -گفتگوی نگارنده با هوشنگ معین زاده، پاریس، 30نوامبر2004
20 -ره آورد روزگار، لوس آنجلس، بی تا، صص350-359. گفتنی است که درچاپ این کتاب درتهران (انتشارات البرز،1378) روایت مذکور حذف شده است!

————

توضیح: در بازپخش نوشته ی دکتر میرفطروس، نهایت امانتداری را بخرج داده ام. حتا فورمت (ویراستاری) نوشته، مثلا تغییر رنگ، کلمات بولد (پررنگ) شده، گیومه ها، لینک ها همه و همه درست مطابق متن اصلی است. من فقط کلمات بهم چسبیده در سراسر نوشته را از هم جدا کردم.