جهنم – + بخش 2

اگه یادتون باشه چند وقت پیش نوشته ای در باره جهنم اینجا گذاشتم و بعد بدرخواست عزیزی پنهانش کردم که دژمن نبینه. برای دستگرمی (که تایپ کردن یادم نره) و تا زمانیکه اژدها نوشته ای در باره روسیه بنویسه (یا ننویسه)، دو پاراگراف تند و خصوصی و فاش کننده ی خودمو از رویش حذف کردم و بقیه رو دوباره اینجا دوباره میذارم. + قسمت دوم که یکی 2 روز پیش بدستم رسید که همون پرستار نازنین نوشته.  چنین بانوی فهمیده، نکته سنج، مادر فداکارِ از خود گذشته ای که خونه و زندگیشو فروخته و بچه هاشو از جمهوری چسلامی فرار داده  و بگفته ی خودش 8 سال لباس های بچه هاشو  (حتا وصله شون زده و) پوشیده- بمن میگفت تا امروز 250 هزار دلار برای بچه هام فرستاده ام و خودم حتی کنار جوب هم خوابیده ام. هر جور آدمی تو خیابونا دیدم، این پیششون عددی نیست! – (ولی کور خونده مثل اینکه اواخر در مصاف پستی ها و نامردمی ها داره کم میاره، که بماند)  هزاران حیف و افسوس که اسیر و نیازمند چنان موجود پست و سیاه دلی شده. بله متاسفم کسی که مرا بدنیا آورد، پست، سیاه دل و سفاک است.

***************

– دو 3 سال پیش در 8 قسمت نوشتم که چطور مادرم از دخترش متنفره. مادر من در 91 سال زندگی اش هیچوقت نتونسته با یک انسان دیگه زیر یک سقف بسازه. دو سه سالی که با ما زندگی کرد، باعث شده فکر کنم خانوم سو می بایست یک فرشته بوده باشه که هیچوقت جیغ نکشید یا از رفتار و گفتار مادرم دیوونه نشد، طلاق نخواست. مخصوصا 2 هفته هایی که من نبودم تا ازش دفاع کنم! هیچ زنی تحمل نمیکنه.  مادرم با خدمتکارش «ماهی» که حدود 60 سال خونه ی او و مادربزرگم زندگی کرده و چند سال پرستار و لل ه * من هم بوده (ه رو به لل می چسبونم لله میشه!)  و مثل یه مادر همه بچه های خونه رو بزرگ کرده، و الان 80 درصد استخوان لگن خاصره اش جدا شده و چهاردست و پا راه میره، و رو خودش جیش میکنه و کمی هم مشنگی (آلزایمر) بهش دست داده، مثل یک سگ رفتار میکنه. روزی ده دفعه عن سگ می ریزه بقبر پدرو مادرش. اونم چون دیگه کسخل شده، بهش جواب میده، میگه گه نخور یا هر چی 🙂  غدای نامرغوب، کهنه یا مثلا نصف خودش به ماهی میده، اونم نه سر میز با خودش، یه جای دیگه، روی زمین. یکی از همین روزها بهش بگم خوشحال باش که خدایی وجود نداره وگرنه، ظلمی که بدخترت کردی بکنار، تنها برای رفتاری که با ماهی کردی، یه جهنم جداگانه ویژه ی تو میساخت

نوشته های پرستار  (دلیل فرمت نوشته اینه که همانگونه که با تلگرام فرستاده شده نقل میکنم)

ببین اینجا یه نقطه ای

خارج از زمان و مکانه

مثل تونل وحشت میمونه

حسادت خودپرستی و بت پرستی

جهل و جنون

حیله ونیرنگ دروغ و دغل

تو فضا موج میزنه

ستون هاش از جنس نامردی

سقف اش از ریا و تقلب

پنجره هاش رو به تاریکی

درش رو به جهنم

دیوارهاش از جنس فساد

لحظه هاش پر از هذیان

پر از گنگی

پر از پرخاش و گمراهی

برا آدمی مثل من پر از گیجی

بعضی وقتها منگ ام

مثل دیوونه ها وجودم پر از فریاده

بعضی وقتها مثل افسرده ها لا جون ام

بیشتر وقتها نفس کم میارم

اینجا از انسانیت شرافت محبت و عشق خبری نیست

فقط بیهودگی بطالت اشک تمساح گونه

آه و ناله غیر شرافتمندانه

خلاصه یکی از لونه های شیطانه

وقتی شیطان خوابه

این جور آدما به جاش بیدارن

همه اینا نمی تونه اینجا رو وصف کنه

اینجا باید زندگی کنه آدم

تا بفهمه چه خبره

1-lights-of-hell-4f4f8af07e417_hires
این جهنمه. اگه حرفامو گوش نکنین جاتون اینجاس. هر روز سرب داغ شده می ریزم رو سز تون ولی نمیذارم بمیرین تا بتونم بشکنجه تون ادامه بدم. چون من خدای بخشنده و مهربانم

قسمت دوم:

الو الو، اینجا سفینه ی فضایی ناکجاآباد

شبیه تبعیدگاه هیتلر و موسولینی

چه میدونم

گذاشتنت تو یه بشکه با سرعت بالا می چرخونن

اینجا بی وزنی و عدم تعادله

اینجا نفس نیست زندگی نیست حیات نیست

هر چیه غیر معمولیه

اون چیزی که در مجموع اینجا هست فکر کنم هیچ جا نیست

حتما این مجموعه منحصر بفرد نیست لنگه ش تو دنیا هست

اینجا نقطه پایان رحم و مروت عشق و دوستی و انسانیته

مثل یه تونل میمونه هر کس هستی فرق نمی کنه رفتی توش میایی بیرون یکی دیگه ای

15 ساله مشق شب من خشم و کینه و حرص و حسده

با نفرتم مبارزه می کنم

امتحان های سخت پشت سر گذاشتم

اعتراف میکنم حریف سختیه

یعنی قادره دیوهای درون آدمو احضار کنه

الهه زشتی و ریا قادره بدل بزنه به همه بی استثنا

دیو حرص و حسد ونفرت و خشم و انتقامو به حضور دعوت کنه

بهترین کار دوری از فضای این آدمه

شهره حذر کن دوستم

شهره تا حالا هم خیلی خطر کردی و در ارتباط با این آدم رنجها کشیدی

این همه رو قادره تبدیل بسرباز شیطان کنه

به روحش مسلط بشه

و یا خرد کنه و استخوان هاشو بجوه

و از هیچ حربه و روش و حیله ای هم نمیگذره

همه زشتیها رو به عنوان یه ابزار به کار می گیره تا یا بهت مسلط بشه یا زیر پا له ت کنه

هر چی زمان میگذره به سیاهی روح این آدم بیشتر پی میبرم

اعتراف میکنم که اول فکر میکردم شاید بشه تاثیر مثبت روش گذاشت یا سبب ایجاد یه فضای انسانی دور و برش شد

اما این یارو شبیه بعضی توصیفات تو کتاب کمدی الهی دانته است در وصف جهنم و فضایی که به اونجا و ساکنانش حاکمه

یک دختر کُرد در پی «تجاوز» در بازداشتگاه اداره اطلاعات خودکشی کرد

منبع:

آژانس ايران خبر

2589یک دختر کُرد – مهدیس قوامی پور- در پی «تجاوز» در بازداشتگاه اداره اطلاعات دست به خودکشی زد

c5c34i3waaargicامیدوارم اوباش خامنه ای به فرزانه جلالی یک کنشگر کرد دیگر هم که دستگیر شده تجاوز نکنند و جان سالم بدر ببرد

فرزانه دستی به قلم نیز دارد

نامه ای برای یگانه ترین سیران

کودکی از جنس کوبانی

 

پ.ن: جاعش = جمهوری اسلامی + داعش

به بهانۀ مرگ اکبر

 

نویسنده: داش جوات یساری

1-%d8%a7%da%a9%d8%a8%d8%b1-%d8%b1%d9%81%d8%aa

صاحب عزای اصلیِ امروز نه خانواده هاشمی که خاندان [آیت الله] خمینی است، هاشمی یگانه امیدِ حسن خمینی برای رسیدن به بالاترین رتبه قدرت در ایران بود. این امید جایی در بعد از ظهر نوزدهم دیماه سال 95 راس ساعت هفت و نیم برای همیشه به دیوارِ جماران میخکوب شد. حسن خمینی این روز تلخ را هرگز فراموش نخواهد کرد. کسی چه میداند شاید حسن روحانی هم باید این روز را به خاطر بسپارد!

معاون درمان وزارت بهداشت می گوید : آقای رفسنجانی “به طور ناگهانی دچار ایست کامل قلبی” شد. هاشمی رفسنجانی، آیت الله یا حجت الاسلام بر خلاف فُقهایی که در سالهای اخیر مرده اند، بر روی تخت بیمارستان مقاومت نکرد، گویی تمام توان خود را در سالهای گذشته برای ماندن در جایگاه استوانۀ نظام خرج کرده بود و دیگر رمقی برای دست و پنجه نرم کردن با مرگ (عزارائیل) برایش باقی نمانده بود.

◘ در سالهای گذشته هاشمی رفسنجانی به امیدِ استمرار طلبان (اصلاح طلبان) تبدیل شده بود، هر دو روی یک نقطه اتفاق نظر داشتند. اکبر و استمراریون هر دو برای بقا می جنگیدند. درست مثل گروه مقابل که با بلیطِ “اصالتِ ارزش ها” برای بقا میجنگد. نه ارزش های انقلابِ جنون زدۀ 57 مثل ساده زیستی و حرمت پابرهنگان دیگر اهمیت دارد و نه اصلاحِ به نفع مدرنسیم برای استمراریون اهمیت دارد.

◘ اصلاحیون و اصولیون دو روی سکۀ حکومت سنتی/فقهی هستند. اصلاح طلبان و اصولگرایان نمادِ واقعیِ جامعۀ “سنت/مذهب/استبداد” زدۀ ایرانی هستند. جامعه ای که هم در مقابل اصلاحاتِ جسورانه ی رضا شاه مقاومت کرد و هم در مقابل مدرنیسمِ نصفه نیمۀ پسرش از خود مقاومت نشان داد. جامعه ای که رنجِ حفظِ سنتِ شیعی/اسلامی را به جان خرید/همچنان به جان میخرد اما حاضر نشد/حاضر نمیشود لذتِ مدرنیسم را قبول کند.

◘ متن پیام تسلیت علی خامنه ای نشان میدهد که مرگ اکبر برای او سوگی عمیق و مولمه ای جانکاه نبوده ، جایگاه فقهی او را از آیت الله به حجت الاسلام تقلیل میدهد و یک بار دیگر به اختلاف هایی که با او داشته اشاره میکند، یاد آوری میکند که با او اختلاف داشته و صرفا دوستی 59 ساله باعث شده آن اختلاف را مثل استخوانی در گلو تحمل کند. اشاره میکند که 59 سال دوستی نیز باعث فراموشی نبوده ، به دیگران ناخواسته یادآوری میکند که مردی اهل گذشت، بخشش و فراموش کردن نیست.

◘ اکبر از گذشته های دور آمریکایی بود و بر خلاف او علی نگاهی به مسکو داشت. حالا با رفتن اکبر، علی و بقیه روسوفیلها میتوانند پایگاه در اختیار “نوتزارِ روسیه” قرار بدهند. کسی چه میداند شاید یک روز نخجوان را هم یک بار دیگر و در شکلی مدرن به والاحضرت پوتین هِبّه کردند.

◘ اکبر 5 سال از علی بزرگتر بود، با حساب و کتاب های آماری آنکه زودتر به دنیا آمده ، زودتر از دنیا میرود یا دقیق تر اینکه زودتر تمام میشود. اما استمرار طلبان و بنفش ها خیلی خوش خیال امیدوار بودند که کوچکتر زودتر از بزرگتر! از دنیا برود و آنوقت از گُرده ها تسمه بکشند. حسن خمینی را به تخت ولایت بنشانند و خود به لاریجانی ، علم الهدی ، مصباح و سرداران قاچاقچی تبدیل بشوند. این امر حتی برای اکبر هم متشبه شده بود که شاهد روزِ مرگِ علی خواهد بود و گفت در”آن لحظه حساس حتما لازم نیست رییس باشم، کافی است عضو خبرگان باشم”

آن لحظه هر روز که باشد، بعید است که استخوان های اکبر بتواند “تاثیرگذار” باشد

همین اول بسم الله رفسنجانی “گور به گور” شد

اول قرار بود نعشو ببرن قم ، الان قرار شده بغل گوربگوری بزرگ چال بشه

◘ ایران باید خودش را برای ورود به دوره ی نظامیانِ روسوفیل آماده کند. این سرنوشتِ تلخ ملتی است که همه ی دخیل ها را به ضریحِ بدون مرده ی سنت/مذهب گره زده است


توضیح من (بابک) مربع های سیاه با نقطه سقید درونشان را جوات در نوشته اش گذاشته بود. فکر کردم اگر معنای ویژه ای داشته باشد، بهتر است کاری بکارشان نداشته باشم

#نامه_به_ترامپ

 

دوستان خوب و وفادارم

حتما شنیدین که 30 نفر از مخالفین سرسخت جمهوری اسلامی نامه ای به ترامپ توشته اند که وب فارسی را به شور و شر انداخته. می خواستم نامه را ترجمه کنم که امروز دیدم خودشان زحمت کشیده اند. قضاوت خوب و بد این نامه نگاری و محتوایش را بشما وامیگذارم. بعد از شما من هم نظرم را بیان خواهم کرد. خودم هم در بارۀ عملم خواهم نوشت. یعنی مایلم بنویسم. امیدوارم قولم اژدهایی نباشد 🙂

 بنمایه

http://taghato.net/article/30849

1-trump-donald

آقای دانلد ترامپ،

رییس‌جمهور منتخب امریکا،

پیروزی شما در رقابت‌های انتخاباتی ریاست جمهوری ایالات متحده امریکا را تبریک می‌گوییم.

در خلال رقابت‌های انتخاباتی، ما و میلیون‌ها ایرانی، دیدگاه‌های صریح شما در اعتراض به توافق اتمی رییس جمهور اوباما با حاکمان جمهوری اسلامی ایران را دنبال می‌کردیم و امیدواریم با انتخاب شما، رییس‌جمهور منتخب و کنگره ایالات متحده برای نخستین بار فرصت بیابند که پیامدهای بین‌المللی و منطقه‌ای آن توافق فاجعه‌بار را، همان‌طور که به رای‌دهندگان وعده داده‌اند بدون ملاحظه و پرده‌پوشی بررسی کنند.

در سال ۲۰۰۹، میلیون‌ها ایرانی خواهان دمکراسی به خیابان‌های تهران آمدند و خواستار حمایت رییس‌جمهور اوباما از اعتراضات‌شان شدند. در پاسخی ناامیدکننده، دولت رییس‌جمهور اوباما در یک جهت‌گیری غیرقابل باور و با چرخشی ۱۸۰‌درجه‌ای نسبت به همه ارزش‌های بنیادین ایالات متحده امریکا، هم‌زمان با به گلوله بسته شدن تظاهرکنندگان در خیابان‌های تهران، مشغول نامه‌نگاری پنهانی با آیت‌الله خامنه‌ای رهبر مادام‌العمر ایران بود. در اکتبر ۲۰۱۱، شما در اظهارنظری خردورزانه گفتید: «اگر اوباما دو سال قبل زمانی که ایران با مشکلات خیلی بزرگی روبه‌رو بود، از مردم آن کشور پشتیبانی می‌کرد، ما امروز هیچ مشکلی در ایران نداشتیم. ایران می‌توانست خیلی سریع تغییر کند اگر که او پشت آن مردم را خالی نمی‌کردامروز، درنتیجه سیاست‌های غلط هشت سال گذشته، بسیاری از آزادی‌خواهان ایران، دولت امریکا را حامی حاکمان مستبد و غیرانتخابی خود می‌دانند و به امید و اعتمادشان به حمایت ایالات متحده از آزادی و دمکراسی در ایران لطمه وارد آمده است؛ لطماتی که جبران آن تنها با تغییر بنیادین رویکرد امریکا توسط شما ممکن خواهد شد.

سی‌وهفت سال بی‌اعتنایی و چشم فروبستن نزدیک‌بینانه دنیای آزاد بر بنیادگرایی مسلح و انتحاری اسلامی، به طوفانی بزرگ انجامیده و وقایع تاسف‌باری چون شارلی اِبدو، باتاکلان، ترورهای پاریس، بروکسل، اورلاندو و سن‌برناردینو را در دو سال گذشته به بار آورده است. ۳۴ سال قبل زمانی که احمد قصیرجوان ۱۸ساله لبنانی با دستور رهبران جمهوری اسلامی ایران و حزب‌الله، نخستین بمب‌گذاری انتحاری قرن بیستم را با قتل خود و ده‌ها انسان دیگر به اجرا درآورد، هنوز خبری از القاعده و داعش نبود. قتل‌عام نویسندگان شارلی ابدورا نیز می‌بایست تنها حلقه دیگر زنجیره‌ای دانست که با فتوای قتل سلمان رشدی، نویسنده بریتانیایی توسط آیت‌الله خمینی آغاز شد و امروز جایزه دولتی تعیین‌شده برای آن به میلیون‌ها دلار رسیده است. تقسیم تروریست‌ها به خوب و بد و مذاکره و امضای قرارداد با حکومتی که از گروه‌های تروریستی نظیر حماس و حزب‌الله -که هزاران سرباز شجاع امریکایی را در عراق و لبنان به قتل رسانیده‌اند- پشتیبانی می‌کند و هنوز بر جایزه قتل نویسندگان و روزنامه‌نگاران در کشورهای دیگر اصرار دارد، فقط و فقط به تقویت رژیم اسلامی تهران منجر خواهد شد و زمینه‌ساز فجایعی به مراتب دردناک‌تر خواهد بود.

داعش و حکومت اسلامی ایران، دو روی سکه‌‌ی تروریسم بنیادگرانه اسلامی هستند. کابوس جهانی تروریسم بنیادگرای اسلامی تنها زمانی پایان خواهد یافت که خلافت اسلامی (داعش) و حکومت اسلامی در ایران جای خود را به نظام‌های منتخب مردمی طرفدار صلح و رفاه دهند.

متاسفانه ایرانیان یکی از قربانیان اصلی رویکرد زیان‌بار هشت سال گذشته دولت امریکا در خاورمیانه بوده‌اند. نمونه‌ای از این سیاست‌های زیان‌بار، تحویل پنهانی صدها میلیون‌ها دلار پول نقد به فرماندهان سپاه پاسداران و امپراطوری مالی آیت‌الله خامنه‌ای در ازای آزاد‌سازی گروگان‌ها بود که جمهوری اسلامی را به سرکوب بیشتر در داخل و دخالت افزون‌تر در منطقه‌ ترغیب کرد؛ به طوری که امروز کشور ما در آستانه جنگی تمام‌عیار با همسایگان عرب‌ و دیگر متحدان امریکا قرار دارد.

ما از رییس‌جمهور منتخب می‌خواهیم که این پیام آشکار را بفرستد که ایالات متحده افزایش تهدیدات جمهوری اسلامی ایران علیه شهروندان خود و همسایگانش را تحمل نخواهد کرد. دولت جدید در همکاری با کنگره، باید تحریم‌های موجود علیه سپاه پاسداران انقلاب اسلامی و امپراتوری مالی آیت‌الله خامنه‌ای را گسترش دهد و از وزارت خزانه‌داری بخواهد که این تحریم‌ها را با قدرت به اجرا درآورد. ما از دولت آینده می‌خواهیم که یک رژیم جامع تحریم را علیه آن گروه از مقامات ایرانی که ناقض حقوق ایرانیان در ۴ دهه‌ی گذشته بوده‌اند تدوین کند. برنامه موشک‌های بالستیک ایران، یک تهدید نه فقط برای منطقه که برای جهان است؛ ما از رییس‌جمهور منتخب می‌خواهیم که یک ائتلاف بین‌المللی را برای فشار بر جمهوری اسلامی ایران و وادار کردن این رژیم برای متوقف کردن برنامه موشک بالستیک دوربردش تشکیل دهد. ما معتقدیم که ایالات متحده باید با رفتار مخرب سپاه در منطقه، در تمام جبهه‌ها، و با تمام ابزارهای موجود مقابله کند. پاشنه آشیل رژیم اسلامی این است که مردم ایران دیگر از آن حمایت نمی‌کنند. ما از دولت جدید می‌خواهیم که از ایرانیان طرفدار دمکراسی که هدف‌شان جایگزین کردن رژیم خمینیست تهران با یک حکومت مبتنی بر دمکراسی لیبرال است، پشتیبانی کند.

زمان آن فرا رسیده که ایالات متحده به جای مذاکرات محرمانه با حاکمان فاسد و بنیادگرای اسلامی، در کنار مردم ایران بایستد. ایرانِ بعد از حکومت اسلامی، ظرفیت آن را دارد که یکی از ثابت‌قدم‌ترین متحدان امریکا در جهان باشد. ما امیدواریم که امریکا تحت رهبری شما، به مردم ایران کمک کند تا کشورشان را از تندروهایی که چهار دهه است بر آن حکومت می‌کنند، پس بگیرند؛ که جهان بدون «جمهوری اسلامی» و «خلافت اسلامی» جای بهتری برای زندگی خواهد بود.


امضاکنندگان: 30 نفر هستند روی سایت ببینید

در باب امید (آن مرحوم دیگر بار چه گفت )1

 

حال مرواریدمان خوب نیست. اگر اعتقاد دارید برایش دعا کنید – که تبدیل بانرژی مثبت بشود. من که آنقدر وضعم خراب است، انرژی مثبت هم چنگی بدلم نمی زند. فقط اینرا میدانم که از بیماری دوستم دلگیر و کلافه ام

 و چقدر خوب می نویسد!  وقتی از درد کشیدن می نویسد،خوب نوشتنش بیشتر آزارم می دهد

——————————————————————————

در راه بیمارستان با همسرم افاضات می کردم : اینطور که می فهمم آدمیزاد همیشه دوست داردخودش را خوش شانس ببیند چون علت وجودی اش در این کره خاکی خوش شانسی بوده . هر جور بخواهیم حسابش کنیم احتمال اینکه ه…

Source: در باب امید (آن مرحوم دیگر بار چه گفت )1

باز هم حجاب (اجباری)

 

همون طور که می دونین، من از حجاب اجباری باندازۀ ماهیت آخوند متنفرم، چون خیلی خلاصه بخوام بگم، دروغه. یک دستاویز برای تحقیر زنان و توهین بمرد و زن ایران و اونارو زیر سلطۀ ریش و عمامۀ متعفن جمهوری گه اسلامی نگه داشتنه. وگرنه نظامی که رهبرش یک دزد خانن کونی (حامی سعیدطوسی و سعید مرتضوی ها) و احتمالن جاسوس روسیه باشه، مسئله  اصلیش حجاب نیست

معتقدم با از میان برداشتن حجاب اجباری یکی از پایه های اصلی این حکومت فاسد و ننگین متزلزل خواهد شد. و این نبرد هیچوقت تا سقوط نظام پسمانده ی مذهبی، پایان نخواهد پذیرفت چون زنهای ایران مزۀ وزیدن باد در میان گیسوان خود را چشیده اند. در اینمورد هم مثل بسیاری چیزهای دیگه – مثل رفتن باستادیوم ها برای تماشای فوتبال – مردان ایران رو دهها قدم عقب و کم کارتر از زنها میدونم.

البته به این هم واقفم که میلیونها زن ایرانی-اکثرا با تحصلیلات سطح پایین تر – با این حجاب ننگین مشکلی ندارن(چون اجباریه میگم ننگین) . بهر جال، این قطعۀ کوتاه رو در توییتر دیدم و بدلم نشست. غلط غولوط تایپی توش هست. یاد دکتر لولی و سقف کوتاه هم افتادم

نوشته بصورت عکس بود و ایضا اینجا

1he1 1he2از اینجا برداشتم و بزرگش کردم

شطرنج و حجاب و ایران | کیبرد آزاد

شطرنج در ایران در وضعیت مناسبی است – حداقل به نظر من که یک علاقمند عمومی اش هستم. ما نتایج خوبی داشتیم و اتفاقا زنان شطرنج باز ایرانی هم چند موفقیت قابل قبول یا حتی درخشان در یکی دوسال اخیر داشتن. حالا هم قرار شده مسابقات قهرمانی زنان جهان در ایران برگزار بشه ولی چندین نفر معترض هستن، بخصوص قهرمان زنان آمریکا، نازی پایکیدزه. مشکل اصلی هم با حجاب اجباری است.

حجاب به دو شکل موضوع بحثه. اولیش اینه که شطرنج بازی‌ای است شدیدا وابسته به شرایط محیطی بازیکن.

fischer24-spassky

عکس بالا یکی از پر تنش‌ترین بازی‌های شطرنج جهان بین فیشر و اسپارسکی است که عملا بخشی از جنگ سرد بود. توی این بازی فیشر که پشت میز حاضر نشد. داور درست در لحظه همین عکس، ساعتش رو زد و بعد از یکساعت اون رو بازنده اعلام کرد. مشکل فیشر برای حاضر نشدن این بود:‌ صدای دوربین‌های تلویزیون باعث می‌شه من نتونم تمرکز کنم پس تا وقتی دوربین‌ها اینجا باشن، من بازی نمی‌کنم چون تمرکز ندارم. حالا حجاب هم بخشی از این استدلال است. اگر قراره بازیکنی به حداکثر پرفرمنسش در مسابقات جهانی برسه،‌ بالشتش رو هم با خودش به مسابقات میاره و مطمئنا در این شرایط اجبار حجاب به یک بازیکن، معقول نیست.

اما حرف اصلی بازیکن قهرمان آمریکا اینه که از نظرش مجبور کردن آدم‌ها به داشتن حجاب، نقض حقوق اولیه اونها است و نازی پایکیدزه می‌گه علاقمند نیست در تحقق این شرایط سهیم باشه. حرفش هم آزاد کردن زنان ایران و اینها نیست. به سادگی می گه به نظرش مسابقات زنان نباید در کشوری برگزار بشه که زنان توش حق انتخاب پوشش ندارن و اگر قراره اون بیاد و روسری سر کنه تا بتونه مسابقه بده، ترجیح می‌ده نیاد.

فیده (فدراسیون جهانی شطرنج)‌ هم موضع محکمی نگرفته و با یکی به نعل و یکی به میخ گفته که سعی می کنه همه گزینه‌ها رو بررسی کنه تا شرایط مسابقه به نحو مناسبی ایجاد بشه. سوزان پولگار رییس کمیته زنان فیده هم گفته که در جریان تصمیم گیری حضور نداشته و الان هم نظر رسمی در این مورد اعلام نکرده.

از نظر شخصی من حرف نازی کاملا قابل درک است. من مسابقات گرندپری رو از نزدیک رفتم و دیدم و در روزهای اول مشکل بازیکنان با حجابشون کاملا محسوس بود ولی این اصل ماجرا نیست. حرف پایکیدزه بیشتر از بحث های فنی بر سر اخلاق است و می گه علاقمند نیست حقوق پایه‌ای‌اش رو زیر پا بذاره تا بتونه مسابقه بده. ما به عنوان ایرانی این برامون سنگین تموم می شه چون یکی داره بهمون می گه «شما حقوق اولیه رو هم در کشورتون ندارین» ولی خب… ما تنها کشوری در جهان هستیم که توش نه فقط پوشوندن سر تحت عنوان حجاب اجباریه که برای حفظ این اجبار، قانونگذار شلاق رو به عنوان ابزار جریمه متخلفان استفاده کرده.

مطمئنا اگر این مسابقات در ایران برگزار نشه برای منم جالب نیست ولی دیدن اینکه یکی حاضره از یکی از مهترین مسابقات جهانی اش بگذره ولی نپذیره که حجاب اجباری سر کنه، یادآوری خوبی به من است که چرا ما، ما شده ایم. راستش بیشترین مخالفتی که من از طرف جامعه ایرانی با این جریان می بینم دو مورد بوده: ۱) به ما ایرانی ها توهین شده که بهمون گفتن حجاب اجباری داشتن توهین به ما است و ۲) جلوی ورزش زنان در ایران گرفته شده

در مورد اولی که خب … اصلا هم بعید نیست شروع کنیم به داستان سرایی که اصلا خودمون حجاب اجباری رو انتخاب کردیم تا حس نکنیم تحقیر شده ایم. کسی دوست نداره به چیزی مجبور بشه و وقتی هم مجبور بشه دوست نداره حداقل همه بفهمن. در مورد دوم هم همین چند ماهه اخبار رسمی گفتن زنان اجازه ندارن برن فوتبال نگاه کنن، زن فلانی اجازه نداره بره مسابقه جهانی چون شوهرش دوست نداره و شورای برون مرزی مخالف سفر زنان ایران به فلان کشور بوده و فلان آدم گفته افتخار زن نیست که قهرمان فلان جا بشه. واقعیت امر اینه که اگر نگران این هستیم که ورزش در ایران برای زنان محدود شده، میدون های خیلی جدی تری منتظر ما است.

حالا… وسط این بحث ها این سه خبر رو هم داشته باشین که حداقل اخبار شطرنجی مون کامل باشه:

زیاد هم حرص نخوریم. فدراسیون جهانی شطرنج خیلی هم چیز جدی و محکمی نیست. آدم ها هم با هم کنار می یان. مسابقات شطرنج تا حدی شبیه بوکس حرفه ای است. یک سیستم نسبتا سرگرم کننده بدون قواعد بسیار پیچیده برای برگزاری مسابقه. حداقل خوبی این مساله از نظر من این بود که یادمون انداخت چقدر برای بعضی ها عجیبه که لازم باشن بیان به تنها کشوری در جهان که توش روسری | چادر | مقنعه زوری است و نیمی از جمعیت حتی حق ندارم پایه ای ترین بخش های لباسشون رو خودشون انتخاب کنن. شطرنج میاد و می ره (:

منبع: شطرنج و حجاب و ایران | کیبرد آزاد

باش تا صبح دولتت بدمد

 

باید اعتراف کنم طاقتش بیشتر از من بود. من اگه جای اون بودم یکماه پیش قال قصیه رو می کندم. دو شب پیش زنگ زد و بیشتر از یکساعت حرف زدیم. بیشترش او، من گوش کردم. آخر حرفاش گفت حالا سر کار باید بهمکارام هم بگم. هنوز به هیشکی جز تو نگفتم . پرسیدم بمادرت هم نگفتی؟ گفت نه، اگر هم بهش زنگ بزنم دیگه حوصله ندارم همه اینارو توضیح بدم. گفتم خب مجبور نیستی پسرم. با دو سه جمله میتونی خلاصه ش کنی. مثلا اگه فقط بگی بهم دروغ گفت، همین خیلی چیزا رو روشن میکنه. گفتم نمیخوام هندونه زیر بغلت بذارم که باد کنی، ولی بهت افتخار می کنم، کارت درست بود. از دو سه جملۀ آخرش یه کم بوی غم می اومد. توی دلم از چند جهت احساس خوبی داشتم و دارم. پسر من فقط 22 یا 23 سالشه (همیشه سر این موضوع گیج میشم!) ولی بعضی وقتها مثل مردای 40-30 ساله حرف میزنه و تصمیم میگیره. از اینکه – دست کم در یک مورد – بیشتر از مادرش، با من احساس نزدیکی کرده بود، حس خوبی دارم (خودخواهیه؟ شاید). بهش گفتم از نظر من بهتره که تو اونو دک کردی و دک نشدی، دردش کمتره. و بهترین احساس رو از این دارم که: با اینکه پسرم بر عکس من دروغهای کوچیک و کم اهمیت میگه و اعتراض من رو هم مسخره میکنه، میگه این دروغ، دروغ نیست! کارمو راحت میکنه که 2 ساعت توضیح ندم یا بنفعم باشه یا….مثلا اگه یکهفته از چیزی گذشته باشه و 2 روز بهتر باشه، میگه 2 روز. من میگم  آفرین بازم دروغ گفتی! اونقدر از بچگی اینو بهش گفته ام که امروز – دست کم با توجه به رابطه و عملکرد با دوست دخترش – احساس میکنم برای صداقت ارزش زیادی قائل میشه و دوست دارم فکر کنم این تا حدی در وجودش نهادینه شده.  بقول خودش و انگلیسی اش، «تکه کاهی که پشت شتر را خم کرد شکست» *، یک دروغ بود

دختر خانم ف، قبلا نوشته ام، سال دوم دندانپزشکی در Baylor U.  یکی از بهترین دانشگاه های دندانپزشکی آمریکا رو می گذرونه. دو شب پیش که پسرم زنگ زد، وقتی من وسط حرفاش پارازیت کوتاه می پروندم و اظهار نظر می کردم، یکی دو بار گفت حالا صبر کن هنوز بهترینش (یعنی بدترینش) را نگفته ام. یخرده از زبان پسرم  (اول شخص) مینویسم. فکر می کنم راحت تر باشه:

 وقتی من بدالاس (موو) نقل مکان کردم، ف پیشنهاد داد که یه روز میاد و کمکم می کنه یکی دوتا میز صندلی (اسمبل) سر هم کنم و آپارتمان رو باصطلاح بچینم (روزی که کامیون گرفتم و اسباب اثاثیۀ پسرک رو بردیم، من هم شاهد این پیشنهاد بودم. ف میگفت من استاد چیز میز سر هم کردنم) روزی که قرار بود بیاد زنگ زد که من بیک مهمانی باربکیو میروم و بعد میام پیشت. زیاد بدلم ننشست که لابد از آمدن من آنطور که باید و شاید هیجانزده نیست. باربکیو؟ ف توضیح داد که البته خیلی مهم نیست، اگه 5 دلار نداده بودم نمی رفتم. نمیخوام پولم بهدر بره! افکار مشترک: خب 5 دلار برای کسی که سالی 25-30 هزار دلار شهریه دانشگاه میده و در یک آپارتمان به نسبت مجلل ماهی 1800$ اجاره؛ بعلاوه ی بقیه مخارج….از 5$ گذشتن باید سخت باشه. منتظر موندم و منتظر موندم. باربکیو تموم نمی شد. بالاخره حدود ساعت 9 شب زنگ زد که دارم میام! گفتم زحمت نکش، دیگه دیر شده میخوام بخوابم!

*__*__*

تقریبا 2 ماه از نوشتن سطر آخر گذشت. با گذشتن زمان، هیجانی که برای جزئیات داشتم از بین رفت. بعضی از جزئیات که زیاد هم مهم نیستند – مثل نام اشخاص و عقب و جلو بودن تاریخ وقایع – دیگه یادم رفته. داستان دومی که قلمبه سلمبه تو مخم مونده، یک استخر پارتی بود. ف به پسرم گفته بود که به چنین پارتی ای دعوت شده. وقتی بمن تلفن کرد اینهارو بگه، گفت همین رفتنش بچنین پارتی ای و دعوت نکردن من، زنگ خطر چندم بود ولی دندون رو جیگر گذاشتم و گفتم اوکی، خوش بگذره. آخرای شب دو سه دفعه باهاش تماس گرفتم، که جواب نمیداد. پرسیدم: پسرم چرا تماس میگرفتی؟ توجه کنید که هنگام این مکالمه رابطه بهم خورده، ولی هنوز بجای «خوبش نرسیده ایم». گفت چرا؟ چون دوست دخترمه و نگرونش میشم. ( پارازیت پروندم که میدونم دوست دخترته، ولی تو باباش نیستی که نگرون بشی، نگرونی وظیفۀ پدر و مادرشه)  میره مست میکنه و ممکنه تو دردسر بیفته. بذار برات تعریف کنم. همه شو میگم! بالاخره دفعۀ سوم یا چهارم ف جواب داده بود.

کجایی، چیکار میکنی؟ بالاخره راه افتادی برگردی خونه ت؟ دختره گفته آره.

الان توی Uber هستی؟

آره.

اوبر هم که قبلا براتون نوشتم چیه. مردم عادی که ماشین شون رو تاکسی کردن. شرکت اوبر مولتی میلیاردر$ و جهانگیر شده. «اپش» رو میتونین تو تمام یا بیشتر کشورهای پیشرفته دانلود کنین. 3-4 دقیقه بعد از فشار دادن آیکن، طرف پیداش میشه.

یکی 2 روز بعد (مثلا) خود دختره که اصلا قالتاق نیست – من سادگی و مهربونیشو دوست دارم- نمیدونم وجدانش تکون خورده یا چی، که بپسرم گفته از پارتی نرفتم خونه (یعنی توی اوبر نبوده) گفته با اون مرد (ایرانی؟) که پسرم در باره ش تذکر-اخطاری داده بود و همون دانشگاه رفته و گویا تموم کرده –ولی معلوم نیست چرا علافه و مطب نداره- و یک ایرانی دیگه اول رفتیم بیک بار بازم عرق خوردیم و از اونجا رفتیم دم دریاچه و تا نزدیک صبح نشستیم و ؟؟ زر زدیم و اون یکی حالش بد شد، بیهوش شد یا غرق شد یا هر چی (یادم نمونده!). شاید حتی این بار رفتن شب دیگه ای بوده. مهم نیست. میخوام سر و تهشو هم بیارم، چند خط هم از کار پسرم بنویسم. رابطه دیگه منتظر یک تلنگر بود که از هم بپاشه، دروغ اوبری تفریبا قال قضیه رو کنده بود .

_night-dallas-skyline
Dallas Downtown

وسط این قیل و قالها- نمیدونم کجاش – روز سالگرد آشنائیشون، چون بهش از پیش قول داده بود دختره رو برده بود یه رستوران سوشی؟ شام + صد دلاری خورده بودن و بعد گل و شراب و هتل. اینروزا چون دیگه کار میکنه، هر چی از پول من خرج کنه بهم پس میده یا حساب می کنیم که بعدا بده (ایشالا) . برای رستوران از کارت اعتباری من که برای اورژانس تو کالج بهش داده بودم، استفاده کرده بود، بهش گفتم چون با وجود دلخوری ات مردونگی کردی و سر قولت وایستادی، شام مهمون من باش، نمیخواد اون صد دلارو پس بدی. یکروز عصر دختره اومده بود آپارتمان پسرم. تو حاشیه بگم آپارتمانش خیلی خوب و مناسبه. از بالکن اش، downtown و ساختمون نزدیک محل کارشو می بینه. چسبیده به آپارتمان، سوپر مارکت عالی و محل ورزش ….خلاصه بد نمیشه. دختره اومده و برای خرید یه نوک پا رفته سوپر مارکت که مثلا عذا بپزن. پسرم لپ تاپ دختره رو روشن کرده  چون بهش شک کرده بود. (پسوردشو میدونست چون با وجود سادگی مثل باباش تو این چیزا تخم جن و تیزه)   چت اش رو با یکی از دخترهای همکلاسیش، که می شناسه، خونده بود. دوسته پرسیده بود: خب بگو بینم، چی شد؟ ف گفته اونشب توی بار، پسره یهو منو غافلگیر کرد وقتی سرمو چرخوندم، لبمو بوسید. خیلی کیوته! (یا یه شت دیگه شبیه همین) منم بهش گفتم اگه توی رابطه نبودم، باهات میخوابیدم! با اینکه من و دوست پسرم مشکلاتی داریم که داریم روش کار میکنیم ولی از لحاظ اخلاقی درست نیست!

پسرم گفت من با رفتار او مشکلاتی داشتم ولی نمیدونستم «ما» مشکلاتی داشتیم! دوشواری؟ نه! ما چه (که) نداریم. چیز میزاشو جمع کردم  و براش پیامک فرستادم که وقتی از مغازه برگشتی، بند و بساطت رو گذاشتم جلوی در آپارتمان، از همونجا راهتو بکش و برو. میگفت بارون میومد. سه ربع بعد خودم رفتم پائین از مغازه چیزی بخرم، دیدم هنوز توی ماشینش نشسته. چند روز بعد ف گفته بود اگه منو بخوای، برگردیم و با هم باشیم، هر چیزی رو که بخوای و بگی عوض میکنم. اینجا پسرم نشون داده بود که پسر خلف ننه شه! بدختره گفته بود من نمیخوام تو هیچی رو بخاطر من عوض کنی، من میخوام خودت ولی اون کسی باشی که فکر میکردم (که نیستی). برو بسلامت، من جلوی راهت نمی ایستم که برای کارهایی که دلت میخواد انجام بدی، بخاطر من دچار عذاب وجدان بشی.

پسرم با 9 نفر دیگه همزمان استخدام شد و در کمتر از 4 ماه دست کم دوبار درخشیده و از اون 8 نفر دیگه جداش کرده ن. در یک مورد گفت یک کار روتین که بی نهایت احمقانه و خسته کننده بود بهمون محول کرده بودن. کمپانی شون حدود 80 تا 100 مشتری کوچیک و بزرگ دارن که وبسایتشون رو میسازن و اداره میکنن. گفت برای آوردن وبسایت هر کمپانی روی پلتفرم خودمون، یک سری عملیات تکراری انجام میدادیم که حدود 5 ساعت طول می کشید. گفت نشستم بنوشتن یک اسکریپت که این پروسه رو اتوماتیک بکنه. سوپروایزرش که بجونور بودنش پی برده، آمده بالای سرش پرسیده داری چیکار میکنی؟ وقتی فهمیده بهش گفته کاری رو که بهت داده بودم ول کن و بکار خودت ادامه بده. در 3-4 روز برنامه شو تکمیل کرده و کار 5 ساعته برای هر کمپانی تبدیل بکار 5 دقیقه ای شده. اینجور کارها باعث شده که یه روز که اشتباهی ساعتشو برای 6 بعد از ظهر گذاشته و دیرش شده، میگفت تو راه که بودم، سوپر وایزرم زنگ زد و وفتی فهمید تو راهم گفت عجله نکن، هیچ اشکالی نداره. میگفت عاشق منه و برای دیر رفتن در وافع تحسینم کرد! مثل اینکه می ترسه ول کنم برم جای دیگه. رئیس کل هم یه روز اومده بهش گفته بیا یخرده قدم بزنیم. توی کمپانی 20 دقیقه راه رفتن و گپ زدن. بهش گفته تو منو یاد خودم میندازی. جاه طلب** و متفاوت هستی.

احتمال داره اوائل سال 2017 پروموشن – از ترفیع بدم میاد – بگیره و مهندس ارشد نرم افزار بشه با تقریبا %60 اضافه حقوق! چون نوشته رو با خبر بد شروع کردم، فکر کردم با خوب تموم کنم. موستانگ نو رو هم حدود 2 هفته پیش رفتم تحویلش دادم و با اتوبوس برگشتم. گفت هیشکدوم از همکارام چنین ماشین خوبی ندارن (و من کیف کردم که دست کم در یک مورد یکی از افراد کره زمینو شاد ومغرور کردم) با شوخی میگفت میرم دم خونۀ ف ازش میپرسم میخوای بریم قان قان – دور دور؟ – بازی. وقتی گفت آره، میگم  too bad گاز میدم و میرم

* the straw that broke the camel’s back

** ambitious